Andere Namen
Ik ken een wonderlijke man,
een heel bijzonder vreemde man.
Een man die stottert niets weet te zeggen,
behalve als hij zingen kan.
Hij gaf de dingen andere namen.
Zo noemde hij een stoel een krant.
De tafel noemde hij een deurknop.
Een briefje noemde hij een hand.
Hij is een kind, een heel oud kind.
Alfred Judokus Kwak en Don Quichot.
In elke dwarrelende sneeuwvlok ziet hij God.
Hij is een kind, een heel oud kind.
Zo eentje zoals je ze alleen in
vergeten boeken vindt.
Deze wonderlijke man,
die bijzondere vreemde man.
Zit op een krant achter een deurknop
en schrijft je zo een hand.
Hij is klaarwakker als wij slapen en
fietst dan fluitend langs de zee.
Als wij opstaan gaat hij liggen
en eten wij zit hij op de WC.
Hij is een kind, een heel oud kind.
Alfred Judokus Kwak en Don Quichot.
In elke dwarrelende sneeuwvlok ziet hij God.
Hij is een kind, een heel oud kind.
Zo eentje zoals je ze alleen in
versleten boeken vindt.
Laatst is hij opgepakt door mannen.
Hij zit nu in een opvanghuis.
Want hij trok met een nijptang telkens weer
de spijkers uit de handen van Jezus aan het kruis.
Die man woont bij ons in de straat.
Ik zie hem nooit, soms 's avonds laat.
Dan wandelt hij daar naast zijn fiets.
De fiets die praat en hij zegt niets.
Otros Nombres
Conozco a un hombre maravilloso,
un hombre muy extraño y especial.
Un hombre que tartamudea y no puede decir nada,
salvo cuando puede cantar.
Él le dio otros nombres a las cosas.
Así llamó a una silla un periódico.
Llamó a la mesa un pomo de puerta.
Un papelito lo llamó una mano.
Él es un niño, un niño muy viejo.
Alfred Judokus Kwak y Don Quijote.
En cada copo de nieve que cae ve a Dios.
Él es un niño, un niño muy viejo.
De esos que solo encuentras en
libros olvidados.
Este hombre maravilloso,
ese hombre tan extraño.
Se sienta en un periódico detrás de un pomo de puerta
y te escribe una mano.
Está despierto cuando nosotros dormimos
y pedalea silbando junto al mar.
Cuando nos levantamos, él se acuesta
y cuando comemos, él está en el baño.
Él es un niño, un niño muy viejo.
Alfred Judokus Kwak y Don Quijote.
En cada copo de nieve que cae ve a Dios.
Él es un niño, un niño muy viejo.
De esos que solo encuentras en
libros desgastados.
Recientemente fue arrestado por hombres.
Ahora está en un hogar de acogida.
Porque con unas tenazas una y otra vez
sacaba los clavos de las manos de Jesús en la cruz.
Ese hombre vive en nuestra calle.
Nunca lo veo, a veces tarde en la noche.
Entonces camina junto a su bicicleta.
La bicicleta habla y él no dice nada.