Dit slag volk
Eerst heb je de oude man,
een pimpelpaarse neus,
versleten en poreus,
die niets onthouden kan.
Hij, die zich zo bezet en zo gezopen heeft,
dat hij zichzelf vergat en als een ander leeft.
Hij, meneer, hij is half gaar, meneer,
hij denkt koning te zijn,
maar zuipt elke nacht weer de zelfde slechte wijn, meneer,
en 's ochtends
vindt men hem, paars-kaars wit,
stijf als een marmeren zerk,
terwijl hij ronkend pit.
Daarna, meneer, scheel van de drank,
hikt hij de Here dank.
Begrijp me wel, meneer, dat bij dit slag volk, meneer,
praat men niet,
men bidt...
En dan de andere man, hij is geen kam gewend,
heeft klitten in zijn haar,
maakt graag een ruim gebaar,
dat voos is als de motten in het weggeschonken hemd.
Hij, meneer, hij trouwde Liselotte,
een schatje uit de stad, nou ja, een andere stad,
en u weet niet waar,
zij, zij heeft zaakjes daar,
die doet ze, klein koket, het hoedje scheef gezet
in kleine cabriolet,
ze doet zich duur voor meneer,
maar als je geen centen hebt, meneer,
koop dan geen portemonnee, meneer.
Begrijp me goed, meneer, bij dit slag volk meneer,
praat men niet, denkt men niet, doet men niet, meneer,
men nept...
En dan, en dan is er de rest, de moeder die niets zegt,
althans niets van belang, en dan ontstellend echt,
de puriteinse smoel van vader op 't behang,
z'n snor omlijst en koel, hij ziet op 't gehoor
z'n soep slikkende troep en dat gaat dan van...
En dan, de hele oude vrouw,
ze beeft meer dan ze leeft,
men, meneer, men wacht tot ze 't begeeft
omdat ze duiten heeft,
men luistert niet zo nauw naar wat haar hand vertelt.
Begrijp me wel, meneer, dat bij dit slag volk meneer,
praat men niet, doet men niet, denkt men niet, meneer,
men telt...
En dan, en dan, en dan is er Frieda,
ze is zo mooi, zo teer, ze houdt van mij, meneer,
net als ik hou van haar, zelfs zo dat wij elkaar
een huis hebben gebouwd dat heel veel ramen,
maar heel weinig muren heeft, meneer,
waar 't goed is dat je leeft, meneer,
en valt 't nog te bezien, meneer,
dan is het toch misschien...
Maar God,
meneer, de anderen, meneer,
de anderen willen niet, meneer, de anderen zeggen,
ze is te mooi voor jou,
jij bent
een vuile,
kattenmepper,
een kattenmepper, meneer...
en ik, meneer, ik wilde nooit een kat, meneer,
nou ja, niet sinds ik haar ken of, of 't was
of 't was zo lang terug al, dat ik 't al lang vergat, meneer,
of 't was een zieke kat, meneer.
De anderen
ze willen 't niet.
Soms als ze mij weer ziet,
per ongeluk, expres,
met vochtig, trouwe blik,
verteld ze weg te gaan,
met mij van huis vandaan,
en dan, voor een ogenblik,
één ogenblik, ach, dan geloof ik haar, meneer,
dan geloof ik haar,
maar u weet niet waar, meneer,
bij dit slag volk,
bij dit slag volk, gaat men niet weg meneer,
men gaat niet weg, meneer...
maar 't is al laat, meneer,
ik moet nu terug naar huis
Este tipo de gente
Primero está el viejo,
con la nariz morada,
desgastada y porosa,
que no puede recordar nada.
Él, que está tan ocupado y tan borracho,
que se olvidó de sí mismo y vive como otro.
Él, señor, está medio cocido, señor,
cree ser rey,
pero bebe cada noche el mismo vino barato, señor,
y por las mañanas
lo encuentran, blanco como una vela morada,
rígido como una lápida de mármol,
mientras ronca profundamente.
Luego, señor, con la mirada perdida por el alcohol,
reza agradeciendo al Señor.
Entiéndame bien, señor, que con este tipo de gente, señor,
no se habla,
se reza...
Y luego el otro hombre, no está acostumbrado a peinarse,
tiene nudos en su cabello,
hace gestos amplios,
que son tan falsos como las polillas en la camisa regalada.
Él, señor, se casó con Liselotte,
una belleza de la ciudad, bueno, de otra ciudad,
y usted no sabe dónde,
ella, ella tiene sus asuntos allí,
los maneja con coquetería, con el sombrero ladeado
en un pequeño descapotable,
ella se hace la importante, señor,
pero si no tienes dinero, señor,
no compres una cartera, señor.
Entiéndame bien, señor, con este tipo de gente, señor,
no se habla, no se piensa, no se hace, señor,
se engaña...
Y luego, y luego está el resto, la madre que no dice nada,
al menos nada importante, y luego, sorprendentemente real,
la puritana cara de padre en el retrato,
con su bigote enmarcado y frío, él ve por el oído
a su tropa sorbiendo la sopa y eso sigue así...
Y luego, la anciana completa,
ella tiembla más de lo que vive,
uno, señor, espera a que se vaya
porque tiene dinero,
no se presta mucha atención a lo que su mano cuenta.
Entiéndame bien, señor, que con este tipo de gente, señor,
no se habla, no se hace, no se piensa, señor,
se cuenta...
Y luego, y luego, y luego está Frieda,
es tan hermosa, tan delicada, ella me ama, señor,
como yo la amo a ella, incluso tanto que nos hemos construido
una casa con muchas ventanas,
pero muy pocas paredes, señor,
donde es bueno vivir, señor,
y aún está por verse, señor,
tal vez...
Pero Dios,
señor, los demás, señor,
los demás no quieren, señor, los demás dicen,
es demasiado hermosa para ti,
tú eres
un sucio,
maltratador de gatos,
un maltratador de gatos, señor...
y yo, señor, nunca quise un gato, señor,
por lo menos no desde que la conozco o, o fue
o fue hace tanto tiempo que ya lo olvidé, señor,
o fue un gato enfermo, señor.
Los demás
no lo quieren.
A veces cuando me ve de nuevo,
accidentalmente, a propósito,
con una mirada húmeda y leal,
me dice que me vaya,
que me aleje de casa,
y entonces, por un momento,
un momento, oh, entonces le creo, señor,
entonces le creo,
pero usted no sabe dónde, señor,
con este tipo de gente,
con este tipo de gente, uno no se va, señor,
no se va, señor...
pero ya es tarde, señor,
tengo que volver a casa