Een lichte vrouw
Die trouweloos van aard als ik is
Eens Amsterdam verried
Hij vindt geen rust
Aleer zijn schuld
Gedelgd is met een lied
En waar hij zwerft
En wat hij zoekt
Vindt hij ter wereld niet
Voordat hij weer de duiven
Rond de Westertoren ziet
Straks ben ik hier weer ver vandaan
Maar als de eerste kou zich meldt
Dan denk ik toch: zou het sneeuwen
Gaan op het Amstelveld?
Straks ben ik niet in deze stad
Maar denk er toch weer aan terug
Dan denk ik hoe ik zomaar
Haring at op een ronde brug
De straat waar ik een meisje had
Is fraai gerenoveerd
Maar veel bewoners van weleer
Zijn nooit teruggekeerd
Die goeie buren die ze had
Die werd het hier te chic
De bakkerswinkel werd bistro
De slager een boetiek
Zij had zo'n deur die openbromt
Een trapgat hemelhoog
Dat kaler werd met elke tree
Dan stond je oog in oog
En even later zat je dan
Te praten op een kist
Onder een reproduktie van
Zo'n Frans impressionist
Straks ben ik hier weer ver vandaan
Maar als de eerste kou zich meldt
Dan denk ik toch: zou het sneeuwen
Gaan op het Amstelveld?
Straks ben ik niet in deze stad
Maar denk er toch weer aan terug
Dan denk ik hoe ik zomaar
Haring at op een ronde brug
De Prinsengracht is altijd mooi
Al stroomt de regen neer
De Wester kan niet somber zijn
Nooit is 't hier lelijk weer
Maar na Carre de Lepelstraat
Waar je 't gevoel bekruipt
Dat er nog steeds na veertig jaar
Het hart van kommer druipt
Mijn Amsterdam, zo mooi van licht
Maar ook zo licht van zin
Vrouw die je altijd buiten laat
Al laat ze je erin
Stad waar men van de vredesduif
En van de vrijheid weet
Maar volk in een container stopt
Die Bijlmerbajes heet
De hoeren zijn zo jong dit jaar
Ze kijken donker uit
Hun leven gaat niet verder
Dan een heroinespuit
Zij horen bij die menigte
Die niemand helpen kon
De immobiele eenheid
Van plantsoenen en stations
Straks ben ik hier weer ver vandaan
Maar hoor ik dan een carillon
Dan zou ik graag uit wandelen
Gaan in de Jordaan
Maar soms wordt mij het hoofd zo licht
Ik weet niet waar ik bleef
Dan denk ik weer aan een gedicht
Dat eens Jan Campert schreef:
"Die trouweloos van aard als ik is
Eens Amsterdam verried
Hij vindt geen rust
Aleer zijn schuld
Gedelgd is met een lied
En waar hij zwerft
En wat hij zoekt
Vindt hij ter wereld niet
Voordat hij weer de duiven
Rond de Westertoren ziet"
Una mujer ligera
Tan desleal por naturaleza como yo soy
Una vez traicionó a Ámsterdam
Él no encuentra paz
Hasta que su culpa
Sea redimida con una canción
Y dondequiera que vaya
Y lo que busque
No lo encuentra en el mundo
Hasta que vea de nuevo las palomas
Alrededor de la Torre Oeste
Pronto estaré lejos de aquí de nuevo
Pero cuando llegue el primer frío
Aún pienso: ¿nevará
En el Amstelveld?
Pronto no estaré en esta ciudad
Pero aún pienso en ello
Recuerdo cómo comí
Arenque en un puente redondo
La calle donde tuve una chica
Ha sido renovada hermosamente
Pero muchos residentes de antaño
Nunca regresaron
Esos buenos vecinos que tenía
Se volvieron demasiado elegantes
La panadería se convirtió en bistró
La carnicería en una boutique
Tenía una puerta que chirriaba al abrirse
Un hueco de escalera hasta el cielo
Que se volvía más vacío con cada escalón
Entonces estabas cara a cara
Y poco después estabas sentado
Charlando en un baúl
Bajo una reproducción de
Un impresionista francés
Pronto estaré lejos de aquí de nuevo
Pero cuando llegue el primer frío
Aún pienso: ¿nevará
En el Amstelveld?
Pronto no estaré en esta ciudad
Pero aún pienso en ello
Recuerdo cómo comí
Arenque en un puente redondo
El Prinsengracht siempre es hermoso
Aunque la lluvia caiga
El Wester no puede ser sombrío
Nunca hace mal tiempo aquí
Pero después de Carre la Lepelstraat
Donde sientes
Que después de cuarenta años
El corazón aún gotea de pesar
Mi Ámsterdam, tan hermosa de luz
Pero también tan ligera de corazón
Una mujer que siempre te deja afuera
Aunque te deje entrar
Ciudad que conoce la paloma de la paz
Y la libertad
Pero encierra a la gente
En un contenedor llamado Bijlmerbajes
Las prostitutas son tan jóvenes este año
Mirando sombrías
Sus vidas no van más allá
De una jeringa de heroína
Pertenecen a esa multitud
Que nadie pudo ayudar
La unidad inmóvil
De parques y estaciones
Pronto estaré lejos de aquí de nuevo
Pero si escucho un carillón
Me gustaría pasear
Por la Jordaan
Pero a veces mi cabeza se siente tan ligera
Que no sé dónde me quedé
Entonces recuerdo un poema
Que una vez escribió Jan Campert:
"Tan desleal por naturaleza como yo soy
Una vez traicionó a Ámsterdam
Él no encuentra paz
Hasta que su culpa
Sea redimida con una canción
Y dondequiera que vaya
Y lo que busque
No lo encuentra en el mundo
Hasta que vea de nuevo las palomas
Alrededor de la Torre Oeste"
Escrita por: Erik Van Der Wurff / Herman Van Veen / Willem Wilmink