Je hebt zo vaak gedacht
Op de mat ligt de post
wat folders, de krant
bovenop ligt een brief
met een grijze rand
Je herkent in een waas
een stad, een straat
je loopt naar het raam
leest een naam
Je hebt zovaak gedacht
morgen bel ik hem wel op
morgen vraag ik hoe het is
hoe het gaat
zeg ik, dat ik hem mis
Je hebt zovaak gedacht
waarom belt hij mij niet op
waarom rij ik niet voorbij
misschien mist hij mij
Maar het kwam er niet meer van
omdat er altijd wel wat was
dan weer dit, dan weer dat
altijd iets dat voorrang had
Je hebt zovaak gedacht
morgen bel ik hem wel op
morgen vraag ik hoe het is
hoe het gaat
zeg ik, dat ik hem mis
Je hebt zovaak gedacht
waarom belt hij mij niet op
waarom rij ik niet voorbij
misschien mist hij mij
Nou ja, het is gedaan
zo onvoorstelbaar
snel gegaan
je zult nooit meer weten
wat hij dacht
horen hoe hij lacht
Je herkent in een waas
een stad,
een straat.
Je loopt naar het raam...
Je hebt zo vaak gedacht
"Morgen bel ik hem wel op."
"Morgen vraag ik hoe het is, hoe het gaat."
"Zeg ik dat ik hem mis."
Je hebt zo vaak gedacht
"Waarom belt hij mij niet op?"
"Waarom rij ik niet voorbij?"
"Misschien mist hij mij."
Has pensado tantas veces
En la alfombra está el correo
algunos folletos, el periódico
encima hay una carta
con un borde gris
En la neblina reconoces
una ciudad, una calle
te acercas a la ventana
lees un nombre
Has pensado tantas veces
mañana lo llamaré
mañana preguntaré cómo está
cómo le va
diré que lo extraño
Has pensado tantas veces
¿por qué no me llama?
¿por qué no paso por ahí?
quizás me extraña
Pero nunca se dio
siempre había algo más
ahora esto, luego aquello
siempre algo más urgente
Has pensado tantas veces
mañana lo llamaré
mañana preguntaré cómo está
cómo le va
diré que lo extraño
Has pensado tantas veces
¿por qué no me llama?
¿por qué no paso por ahí?
quizás me extraña
Bueno, ya está hecho
tan increíblemente
rápido
nunca sabrás más
lo que pensaba
escuchar cómo se ríe
En la neblina reconoces
una ciudad,
una calle.
Te acercas a la ventana...
Has pensado tantas veces
"Mañana lo llamaré."
"Mañana preguntaré cómo está, cómo le va."
"Diré que lo extraño."
Has pensado tantas veces
"¿Por qué no me llama?"
"¿Por qué no paso por ahí?"
"Quizás me extraña."