Rijp
Familiefoto op de schouw
waarin het oude vuur al dooft.
Bleke gezichten zonder antwoord.
Geen één die in de vraag gelooft.
Ren zo hard je rennen kunt.
Het ligt niet aan de buren.
Het ligt aan jou.
Weer zo'n grijze morgen:
Je trapt de denkens weg
en de hemel blijft aan je kleven.
Je blik in de spiegel
is een blik in de afgrond,
en die vrouw daar, blijft haar hele leven.
Weer die halvarine,
en koffie, net zo zwart
als de nacht die je nog altijd in je mond hebt.
Over kraakt het,
het snuffelt, piept en kwijlt,
en dan dringt het tot je door dat je een hond hebt.
Deze dag, deze dag, deze dag
is rijp voor een gezwel.
Dit is nu zo'n dag
waarop je woedend wilt gaan vasten,
omdat je naar iets zuivers streeft.
Dit is nu zo'n dag
waarop je argeloze kinderen
afgeschreven strippenkaarten geeft.
Ren zo hard je rennen kunt.
Het ligt niet aan de buren.
Het ligt aan jou.
Weer dat zwarte dagblad
met koppen levensgroot
van het kwaad dat zichzelf zal straffen.
Vetgedrukte beursberichten
handelen in vrede.
Bijtende honden blaffen.
Deze dag, deze dag, deze dag
is rijp voor een gezwel.
Maduro
Fotografía familiar en la repisa
donde el antiguo fuego se apaga.
Rostros pálidos sin respuesta.
Nadie cree en la pregunta.
Corre tan rápido como puedas correr.
No es culpa de los vecinos.
Es culpa tuya.
Otra mañana gris:
pisas los pensamientos
y el cielo se queda pegado a ti.
Tu reflejo en el espejo
es un vistazo al abismo,
y esa mujer allí, se queda toda su vida.
Otra vez esa margarina,
y café, tan negro
como la noche que aún tienes en la boca.
Algo cruje,
onronea, chirría y babea,
y entonces te das cuenta de que tienes un perro.
Este día, este día, este día
está maduro para un tumor.
Este es uno de esos días
en los que quieres ayunar con furia,
porque buscas algo puro.
Este es uno de esos días
en los que a niños inocentes
les das boletos de autobús desechados.
Corre tan rápido como puedas correr.
No es culpa de los vecinos.
Es culpa tuya.
Otra vez ese periódico negro
con titulares enormes
del mal que se castigará a sí mismo.
Informes de bolsa en negrita
negociando en paz.
Perros mordaces ladran.
Este día, este día, este día
está maduro para un tumor.
Escrita por: Hanneke Holzhaus / Heinz Rudolf Kunze / Herman Van Veen