Vermiste Terecht
In Pamekasan rustte een man
Zijn handen stevig op zijn rug gebonden
En toen ze hem vonden
- De Nederlandse uniform nog aan -
Zag men het eerst de mooie ogenbogen
Het kleine gat erboven sprak zijn eigen taal
Het lege hoofd onder de helm al kaal
Het lichaam door de struiken overtogen
Hij moet niet al te zeer hebben geleden
Ofschoon minuten eeuwigheden kunnen zijn
In Nijkerk, Zundert, Ulft of Stein
Heeft wellicht, ongerust, een vrouw voor hem gebeden
Hij stierf voor een beetje recht, een beetje orde
Een beetje vrijheid en een beetje Boven-Digoel
De dag was heet, de nacht was koel
Die laatste eer zijn hand verdorde
Men had hem bij de doden niet beschreven
Hij was vermist
De hoop niet uitgewist
Maar weerkeer was er niet uit Insulinde's zondoorgloeide dreven
Hij streed tezamen met de Ambonezen
Van 't oude KNIL
- Tegen zijn wil -
Hij had het liefst de kinderen leren lezen
Encontrado Desaparecido
En Pamekasan descansaba un hombre
Sus manos firmemente atadas detrás de su espalda
Y cuando lo encontraron
- Con el uniforme holandés aún puesto -
Lo primero que se vio fueron sus hermosos ojos
El pequeño agujero encima hablaba su propio idioma
La cabeza vacía bajo el casco ya calva
El cuerpo cubierto por arbustos
No debe haber sufrido demasiado
Aunque los minutos pueden ser eternidades
En Nijkerk, Zundert, Ulft o Stein
Quizás, preocupada, una mujer haya rezado por él
Murió por un poco de justicia, un poco de orden
Un poco de libertad y un poco de Boven-Digoel
El día era caluroso, la noche era fresca
Ese último honor su mano se marchitó
No lo habían descrito entre los muertos
Estaba desaparecido
La esperanza no se había apagado
Pero no hubo retorno de los ardientes bosques de Insulinde
Luchó junto a los amboyanos
Del antiguo KNIL
- Contra su voluntad -
Hubiera preferido enseñar a los niños a leer