Onbevangen
Hoort het gedreun van den oorlog
Die eeuwig woedt en ons bloed laat stromen
Een goede nachtrust heeft men lang niet gehad
Boze dromen tonen wat gaat komen
Dra het oord is gevestigd
Zal de welvaart vormen, de stam vergroten
Men belove met hoofd geheven
Eervol en trots hun ziel te geven
Zij zijn onbevangen
Naïef zijn de kind’ren van het woud
Eenmaal ontkomen is er niets dat hen weerhoudt
Van het treden in de sporen van hun held
Die hen bij terugkeer de verhalen vertelt
Met doodsgevaar, volbreng ik mijn plichten
Verman ik mij en is de streek in mijn gevang
Door mijn bevelen dapper te verrichten
Verstrijk ik roem waar ik zo hevig naar verlang
Schouw het gezicht van de welstand
Door moed en gave in stand gehouden
Met de hartstocht voor het voortbestaan
Natuur nabij heeft doen benauwen
Diep in de nacht vormt een drogbeeld
De verschijningen der duisterheden
Angst en moeheid met trots verslagen
Wordt het woud met moed betreden
Zij zijn onbevangen
Naïef zijn de kind’ren van het woud
Eenmaal ontkomen is er niets dat ze weerhoudt
Van het treden in de sporen van hun held
Die hen bij terugkeer de verhalen vertelt
Ik doorsta stromende regen
Bewapend ren ik door de bossen van weleer
Opgegroeid in een huis vol strategen
Verzet ik mij en volg ‘k mijn laatste dag de heer
Door weerzin bezeten
Door vader geëerd
Door goden verstoten
De duistere wouden ingekeerd
Dwalend in het avondrood
Jagend op de laatste vacht
Klinkt een dreun die het oor verdooft
Door gewekte reuzen opgewacht
Ontwapend in een ommezien
Gestraft door diens besmeurd gemoed
Kruipend terug naar huis begeven
Waar vader zijn zoon ‘s morgens treft in bloed
Unbefangen
Hört das Dröhnen des Krieges
Der ewig wütet und unser Blut fließen lässt
Einen guten Schlaf hat man lange nicht gehabt
Böse Träume zeigen, was kommen wird
Dreht das Gericht ist festgelegt
Wird der Wohlstand geformt, der Stamm vergrößert
Man verspricht mit erhobenem Haupt
Ehrenvoll und stolz ihre Seele zu geben
Sie sind unbefangen
Naiv sind die Kinder des Waldes
Einmal entkommen gibt es nichts, das sie zurückhält
Von den Spuren ihres Helden zu treten
Der ihnen bei Rückkehr die Geschichten erzählt
Mit Lebensgefahr erfülle ich meine Pflichten
Zähme ich mich und ist die Gegend in meinem Gefängnis
Durch meine Befehle tapfer zu handeln
Verstreue ich Ruhm, nach dem ich so heftig verlange
Schau das Antlitz des Wohlstands
Durch Mut und Gabe aufrechterhalten
Mit der Leidenschaft für das Fortbestehen
Die Natur nah hat bedrängt
Tief in der Nacht formt ein Trugbild
Die Erscheinungen der Dunkelheiten
Angst und Müdigkeit mit Stolz besiegt
Wird der Wald mit Mut betreten
Sie sind unbefangen
Naiv sind die Kinder des Waldes
Einmal entkommen gibt es nichts, das sie zurückhält
Von den Spuren ihres Helden zu treten
Der ihnen bei Rückkehr die Geschichten erzählt
Ich ertrage strömenden Regen
Bewaffnet renne ich durch die Wälder von einst
Aufgewachsen in einem Haus voller Strategen
Widersetze ich mich und folge meinem letzten Tag dem Herrn
Von Abscheu besessen
Von Vater geehrt
Von Göttern verstoßen
In die dunklen Wälder gekehrt
Umherirrend im Abendrot
Jagend auf das letzte Fell
Klingt ein Dröhnen, das das Ohr betäubt
Von erweckten Riesen erwartet
Entwaffnet in einem Augenblick
Bestraft durch sein beschmutztes Gemüt
Kriechend zurück nach Hause begeben
Wo der Vater seinen Sohn morgens blutend trifft
Escrita por: Zino Van Leerdam, Bram Trommelen, Mike Seidel, Michael Van Eck