Wstyd
Znalazłam sny z dziecięcych lat przewiązane białą wstążką
Nie taki w nich zmyśliłam świat, nie tak miałam żyć
Zasłaniam ręką twarz, bo jest mi wstyd
Sprzedałam swoje ja, by tylko kochaną być
Jest mnie coraz mniej i mniej co dnia
Zasłaniam ręką twarz, smutno mi
Ludzie wciąż pytają mnie, czego jeszcze chcę
Oni zawsze wiedzą lepiej, co jest dla mnie dobre, a co złe
Zasłaniam ręką twarz, bo jest mi wstyd
Sprzedałam swoje ja, sprzedałam im
Już prawie nie ma mnie, już nie mam nic
Zasłaniam ręką twarz, smutno mi
I coraz bardziej lubię niebieskie sukienki
Coraz szybciej jeżdżę samochodem
Coraz częściej jest mi wszystko jedno
I milczę coraz częściej!
Zasłaniam ręką twarz, bo jest mi wstyd
Przed sobą z tamtych lat, gdy miałam sny
Codziennie uczę się nowych kłamstw
Zasłaniam ręką twarz, smutno mi
Vergüenza
Encontré sueños de mi infancia atados con una cinta blanca
No era así el mundo que imaginé, no así debía vivir
Me cubro la cara con la mano, porque tengo vergüenza
Vendí mi yo, solo para ser amada
Cada día soy menos y menos
Me cubro la cara con la mano, me siento triste
La gente sigue preguntándome, qué más quiero
Siempre saben mejor que yo, qué es bueno y qué es malo para mí
Me cubro la cara con la mano, porque tengo vergüenza
Vendí mi yo, se los vendí a ellos
Ya casi no queda de mí, ya no tengo nada
Me cubro la cara con la mano, me siento triste
Y cada vez me gustan más los vestidos azules
Cada vez manejo más rápido
Cada vez me importa menos todo
Y cada vez me quedo en silencio más a menudo!
Me cubro la cara con la mano, porque tengo vergüenza
Frente a mí misma de aquellos años, cuando tenía sueños
Cada día aprendo nuevas mentiras
Me cubro la cara con la mano, me siento triste
Escrita por: Anita Lipnicka