El bandolero stanco
Sarà forse il vento che non l'accarezza più,
sarà il suo cappello che da un po' non gli sta su,
sarà quella ruga di ridente nostalgia,
o la confusione tra la vita e la poesia.
Non assalta treni perché non ne passan mai;
non rapina banche, perché i soldi sono i suoi
vive di tramonti e di calcolati oblii
e di commoventi, ripetuti lunghi addii
struggenti addii...
El bandolero stanco
col cuore infranto stanotte va;
va, su un cavallo bianco,
col suo tormento lontano va,
dov'è silenzio,
dov'è silenzio, dove...
dov'è silenzio, dov'è silenzio,
dov'è silenzio, dove...
Ha una collezione insuperabile di taglie;
molte, tutte vuote già da tempo, le bottiglie;
dorme sul cavallo che non lo sopporta più,
e si è fatto un mazzo per la pampa su e giù.
Ogni notte passa
e getta un fiore a qualche porta,
rosso come il sangue
del suo cuore di una volta;
poi galoppa via fino all'inganno dell'aurora,
dove qualche gaucho
giura di sentirlo ancora,
cantare ancora...
Ah bandolero stanco,
stanotte ho pianto
pensando a te:
c'è un po' della mia vita
nella tua vita che se ne va
dov'è silenzio,
dov'è silenzio, dove...
dov'è silenzio,
dov'è silenzio, dove...
Se chiudo gli occhi, dentro gli occhi
sei di nuovo quello vero,
quando sorridevo, quando ti credevo:
ascoltami, guardami, sta' fermo:
è ancora vivo questo amore,
tutto questo amore, tutto il nostro amore:
e tu lontano non ci vai
a morire come una puttana,
prima del mio cuore,
al posto del mio cuore:
non mi lasciare solo in questa
notte che non vedo il cielo:
torna bandolero! torna bandolero!
torna bandolero!
Dov'è silenzio,
dov'è silenzio, dove...
dov'è silenzio,
dov'è silenzio, dove...
De vermoeide bandiet
Misschien is het de wind die hem niet meer streelt,
misschien is het zijn hoed die al een tijd niet meer staat,
misschien is het die rimpel van blije nostalgie,
of de verwarring tussen het leven en de poëzie.
Hij overvalt geen treinen omdat ze nooit meer komen;
hij berooft geen banken, want het geld is van hem.
Hij leeft van zonsondergangen en berekende vergetelheid
en van ontroerende, herhaalde lange afscheid
hartverscheurende afscheid...
De vermoeide bandiet
met een gebroken hart gaat vanavond;
gaat, op een wit paard,
met zijn verre kwelling gaat hij,
daar waar stilte is,
daar waar stilte is, waar...
daar waar stilte is, daar waar stilte is,
daar waar stilte is, waar...
Hij heeft een ongeëvenaarde collectie van flessen;
veel, allemaal al een tijd leeg, de flessen;
hij slaapt op het paard dat hem niet meer kan verdragen,
en hij heeft zich een slag gewerkt voor de pampa op en neer.
Elke nacht gaat hij voorbij
en gooit een bloem naar een deur,
rood als het bloed
van zijn hart van vroeger;
verder galoppeert hij tot de misleiding van de dageraad,
daar waar een gaucho
zwoer hem nog te horen,
nog te zingen...
Ah vermoeide bandiet,
vandaan heb ik gehuild
terwijl ik aan jou dacht:
er is een beetje van mijn leven
in jouw leven dat weggaat
daar waar stilte is,
daar waar stilte is, waar...
daar waar stilte is,
daar waar stilte is, waar...
Als ik mijn ogen sluit, binnen mijn ogen
ben je weer de echte,
wanneer ik glimlachte, wanneer ik je geloofde:
luister naar me, kijk naar me, blijf stil:
dit liefde is nog steeds levend,
alle deze liefde, al onze liefde:
en jij gaat niet ver weg
om te sterven als een hoer,
voor mijn hart,
op de plaats van mijn hart:
laat me niet alleen in deze
nacht waarin ik de lucht niet zie:
kom terug bandiet! kom terug bandiet!
kom terug bandiet!
Waar is stilte,
daar waar stilte is, waar...
daar waar stilte is,
daar waar stilte is, waar...