Mort/Fine
Je te voyais partout, j't'imaginais tout le temps
Je me rappelais de tes bisous qui sentaient les champs
J'avais ton parfum comme seul somnifère
Une espèce d'embrun pour que mon sommeil s'accélère
Écoute-les parler les autres
Ils te diront que ça ira mieux
Parce que d'après tous ces apôtres
Le ciel redevient toujours bleu
Je les ai vus passer les nuages
Sans pouvoir contrôler le vent
Je les aurais bien tous mis en cage
Dans l'armoire de grand-maman
Mais tu sais moi, je demandais rien
Je voulais juste qu'on me foute la paix
Mais tôt ou tard, il revient bien
Et puis tu sais comment ça fait
Toi t'étais présent dans tous mes mouvements
Y avait ce truc en moi pour me pousser du toit
Trop d'années perdues, trop de temps gâché
Des gens que j'ai pas vu, juste pour ta beauté
T'avais ce sourire qui me faisait pâlir
Et puis tes discours incessants chaque jour
J'ai arrêté de me battre, ça y est, c'est fini
J'en ai pris des claques, cette fois j'ai compris
Dood/Goed
Ik zag je overal, ik stelde je de hele tijd voor
Ik herinnerde me je zoenen die naar de velden roken
Ik had jouw geur als enige slaappil
Een soort nevel zodat mijn slaap versnelt
Luister naar wat de anderen zeggen
Ze zullen je vertellen dat het beter wordt
Want volgens al die apostelen
Wordt de lucht altijd weer blauw
Ik zag de wolken voorbij drijven
Zonder de wind te kunnen controleren
Ik had ze allemaal wel in een kooi gestopt
In de kast van oma
Maar je weet, ik vroeg om niets
Ik wilde gewoon met rust gelaten worden
Maar vroeg of laat komt het altijd terug
En je weet hoe dat voelt
Jij was aanwezig in al mijn bewegingen
Er was iets in mij dat me van het dak duwde
Te veel jaren verloren, te veel tijd verspild
Mensen die ik niet heb gezien, alleen voor jouw schoonheid
Jij had die glimlach die me deed verbleken
En dan je eindeloze praatjes elke dag
Ik ben gestopt met vechten, het is voorbij
Ik heb klappen gekregen, deze keer heb ik het begrepen