Na Falochronie
Ref.:
Jak na falochronie sklejeni za d³onie, ta refleksja przychodzi... - byliœmy za m³odzi
Czy bêdziemy jak fale?
Czy bêdziemy gdzieœ dalej?
Czy ten falochron pozwoli nam brzegu dotkn¹æ?
Tylko z Tob¹ chcê przejœæ przez ¿ycie, zatrzymaæ siê,
Tylko z Tob¹ chcê szukaæ miejsca i budowaæ fundamenty szczêœcia
Bêdziemy mieæ tam wielki dom,
wielki ogród,
taras zachodz¹cych s³oñc...
Na przysz³oœæ imiona wybierane tak piêkne i niespotykane.
Ka¿dej nocy w moich snach, ma³y koœció³,
dwoje tak, ch³odny nasz deszczowy paŸdziernik i nie opuszcze Ciê a¿ do œmierci.
Mieliœmy w sobie tyle si³y i nadziei, przecie¿ nic nas ju¿ nie rozdzieli.
Wiara w szczêœcie wiara w mi³oœæ,
proszê Boga, ¿eby to siê nie skoñczy³o...
Ref.
Tego dnia by³o zimno jak nigdy,
naprzeciw siebie w parku staliœmy,
patrz¹c w oczy próbuj¹c coœ t³umaczyæ
,,Trudno zbudowaæ, tak ³atwo mo¿na staraciæ"
Robi³em krok, ale odsuwa³aœ siê,
prosze nie rób tak, wiesz jak to rani mnie...
Taka zmiana o 180 stopni,
nie poznaje Ciebie klêkam jak w samotni.
G³upie szk³o szukam proszków przeciw œmierci,
widzê nas i deszczowy paŸdziernik na falochronie
trzymaj¹c za d³onie jak titanic, co i tak zatonie.
¯egnaliœmy siê nie wierz¹c, ¿e to koniec.
Ka¿de z nas posz³o w swoj¹ strone.
Choæ posk³adane jak jakieœ orygami,
jednak bez siebie nie bêdziemy tacy sami...
Ref. (2x)
En el rompeolas
Ref .:
Como en el rompeolas, unidos de la mano, esta reflexión llega... éramos demasiado jóvenes
¿Seremos como las olas?
¿Estaremos en algún lugar más lejano?
¿Este rompeolas nos permitirá tocar la orilla?
Solo contigo quiero recorrer la vida, detenerme,
Solo contigo quiero buscar un lugar y construir los cimientos de la felicidad
Tendremos allí una gran casa,
un gran jardín,
una terraza con puestas de sol...
Para el futuro, nombres elegidos tan hermosos y poco comunes.
Cada noche en mis sueños, una pequeña iglesia,
dos personas así, nuestro frío octubre lluvioso y no te dejaré hasta la muerte.
Teníamos tanta fuerza y esperanza en nosotros, después de todo, nada nos separará.
Fe en la felicidad, fe en el amor,
por favor Dios, que esto no termine...
Ref.
Ese día hacía frío como nunca,
frente a frente en el parque nos quedamos,
mirándonos a los ojos intentando explicar algo,
'Es difícil construir, tan fácil perder'...
Di un paso, pero te alejabas,
por favor no hagas eso, sabes cómo me duele...
Un cambio de 180 grados,
no te reconozco, me arrodillo como en soledad.
Busco estúpidamente polvos contra la muerte,
veo a ambos y el octubre lluvioso en el rompeolas,
sosteniéndonos de la mano como el Titanic, que de todos modos se hundirá.
Nos despedimos sin creer que era el final.
Cada uno siguió su camino.
Aunque doblados como algún origami,
sin embargo, sin el otro no seremos iguales...
Ref. (2x)