395px

El flautista

Vesa-Matti Loiri

Huilumies

On tässä huilu ja huilumies
En täytä mittaa normien
Sormien soutelun huoleni huilutan
Jos en lausein tunteita tulkita voi
Niille varmasti huilu soi
Ja niistä sielun soinnut pienoisen lauluni loi

On siinä aamun kastehelmien tuoksu
On kevät lämmin vuoripuron juoksu
Kaiken sen minkä aistin huiluni soi

On siinä hiiltyvä ilta, auringon rusko
Parempien päivien sammumaton usko
On syksyn kuolevaa ruskaa, on elämä tuskaa
Sen huiluni soi

On tässä huilu ja huilumies
Mä näen luonnon tauluna
Lauluna teille sen kaiken mä soinnutan

Ja näin riemut, surut ja arkikin soi
Jos en tuntea oikein voi
On joka pettymys, nauru sykkivät sointuni loi

On siinä päiväperhon leikkivä liito
Sammuvan tähden öinen viime kiito
Kaiken sen minkä aistin huiluni soi

On siinä tuiskuvan talven hyytävä halla
Ihmisen pienuus kaikkeuden alla
On syksyn kuolevaa ruskaa, on elämä tuskaa
Sen huiluni soi

On siinä päiväperhon leikkivä liito
Sammuvan tähden öinen viime kiito
Kaiken sen minkä aistin huiluni soi

On siinä tuiskuvan talven hyytävä halla
Ihmisen pienuus kaikkeuden alla
On syksyn kuolevaa ruskaa, on elämä tuskaa
Sen huiluni soi

El flautista

Aquí está la flauta y el flautista
No lleno la medida de las normas
Con la preocupación de remar con los dedos, toco la flauta
Si no puedo interpretar los sentimientos con palabras
Seguramente la flauta sonará para ellos
Y de ellos, las melodías del alma crearon mi pequeña canción

Está ahí el aroma del rocío de la mañana
Está la cálida primavera corriendo por el arroyo de la montaña
Todo lo que percibo, mi flauta lo toca

Está la noche que se enciende, el resplandor del sol
La fe inquebrantable en días mejores
Está el otoño con sus hojas marchitas, está la angustia de la vida
Mi flauta lo toca

Aquí está la flauta y el flautista
Veo la naturaleza como un cuadro
Les canto a todos ustedes con mi música

Y así, la alegría, la tristeza y la rutina suenan
Si no puedo sentir correctamente
Cada decepción, cada risa, crean mis melodías pulsantes

Está el vuelo juguetón de la mariposa diurna
El último vuelo nocturno de una estrella apagada
Todo lo que percibo, mi flauta lo toca

Está el frío helado del invierno nevado
La pequeñez humana bajo la inmensidad del universo
Está el otoño con sus hojas marchitas, está la angustia de la vida
Mi flauta lo toca

Está el vuelo juguetón de la mariposa diurna
El último vuelo nocturno de una estrella apagada
Todo lo que percibo, mi flauta lo toca

Está el frío helado del invierno nevado
La pequeñez humana bajo la inmensidad del universo
Está el otoño con sus hojas marchitas, está la angustia de la vida
Mi flauta lo toca

Escrita por: Aarno Raninen