A Moda das Tranças Pretas
Como era linda com seu ar namoradeiro
'Té lhe chamavam "menina das tranças pretas",
Pelo Chiado passeava o dia inteiro,
Apregoando raminhos de violetas.
E as raparigas d'alta roda que passavam
Ficavam tristes a pensar no seu cabelo,
Quando ela olhava, com vergonha, disfarçavam
E pouco a pouco todas deixaram crescê-lo.
Passaram dias e as meninas do Chiado
Usavam tranças enfeitadas com violetas,
Todas gostavam do seu novo penteado,
E assim nasceu a moda das tranças pretas.
Da violeteira já ninguém hoje tem esperanças,
Deixou saudades, foi-se embora e à tardinha
Está o Chiado carregado de mil tranças
Mas tranças pretas ninguém tem como ela as tinha.
De Mode van de Zwarte Vlechten
Hoe mooi was ze met haar verliefde blik
Ze noemden haar 'meisje met de zwarte vlechten',
Door Chiado wandelde ze de hele dag,
Verkondigde takjes met viooltjes.
En de meisjes van de hogere kringen die passeerden
Voelden zich verdrietig als ze aan haar haar dachten,
Wanneer ze keek, verstopten ze zich beschaamd
En langzaam lieten ze allemaal hun haar groeien.
Dagen gingen voorbij en de meisjes van Chiado
Droegen vlechten versierd met viooltjes,
Iedereen hield van hun nieuwe kapsel,
En zo ontstond de mode van de zwarte vlechten.
Van de violette verkoper heeft niemand vandaag de hoop,
Ze liet herinneringen achter, ze is weg en in de avond
Is Chiado vol met duizend vlechten,
Maar zwarte vlechten heeft niemand zoals zij ze had.
Escrita por: Vicente Da Câmara