Korutonta
[K. Viikate]
Vielä ne huudot korvissa kaikuu
Vaik? viikkoja muutama ohi on vierinyt
Kysymysmerkitkin suoriksi taipuu
Kun selvinkään asia mitään ei merkinnyt
Päälle lipaston vanha vekkari
Jätetty ol? käymään mennyttä aikaa
Oli toiveita täysiä valmis hän
Hän uhkui voimia, voimia elämän
Mut jälkikäteen aatellen
Kovin kirkkaita olivat välit rivien
Yhä tallille johtaa saman jäljet
Sisältä päin oven salvanneet
Vielä tulee aika itseään sietää
Vaan jokin kumma kaulusta hiertää
Se koruton? on kertomaa
Puhtaita vaatteita, lakanoita
Ripustettu oli narulle kuivumaan
Kaukalot täynnä nyt akanoita
Kun viimeiset leivät kurkkuun käy juuttumaan
Tallin nurkassa saunajakkara
Kumollaan?
Vielä tulee aika itseään sietää
Vaan jokin kumma kaulusta hiertää
Se koruton? on kertomaa
Sin compasión
[K. Viikate]
Todavía los gritos resuenan en los oídos
¿A pesar de que han pasado unas pocas semanas?
Incluso los signos de interrogación se enderezan
Cuando la cosa más clara no significaba nada
Encima del viejo reloj de la cómoda
Dejado para que pase el tiempo pasado
Estaba llena de esperanzas, lista ella
Ella rebosaba de fuerzas, fuerzas de vida
Pero pensando retrospectivamente
Las relaciones entre líneas eran muy claras
Aún conducen al establo las mismas huellas
Cerrando la cerradura de la puerta desde adentro
Todavía vendrá el momento de soportarse a uno mismo
Pero algo extraño está molestando el cuello
¿Es sin compasión? es lo que cuenta
Ropa limpia, sábanas
Colgadas en la cuerda para secarse
Los comederos ahora llenos de paja
Cuando los últimos pedazos de pan se atascan en la garganta
En la esquina del establo, una silla de sauna
Volcada
Todavía vendrá el momento de soportarse a uno mismo
Pero algo extraño está molestando el cuello
¿Es sin compasión? es lo que cuenta