Karmiini juhlasali
Hohto tuo yhdeksän auringon, kun kengät on lakerinahkaa
Kiinni napitan paidan lumivalkoisen
Kun prässit sirkkelin terinä soi, ei ryntäillä päätä ei pahkaa
Avulla kiiltävän vahan hiukseni muotoilen
Peilissä seisojaa tuijotan ja suoristan liitua, raitaa
Jostain laskee kämmen kylmä olallein
Tiedän seurassa tässäpä ei, ei kuljeta polkua kaitaa
Litteän hopean kaivan povesta huulillein
Yleisön seassa ystävät nään, ystävät todellakin
Hymyilevät seinät salin karmiinin
Parrasvalojen loisteeseen jään, keiloihin liekehtiviin
Liekit kyllä liittyy illan ihmisiin
Taivaan sinisen sävelet soi, toisille lohtua kantaa
Minä nuotin avaan jälleen punaisen
Ja yleisön seassa ystävät nään, ystävät todellakin
Hymyilevät seinät salin karmiinin
Parrasvalojen loisteeseen jään, keiloihin liekehtiviin
Liekit kyllä liittyy illan ihmisiin
Orkesteri lähtömerkin antaa
Alkusoitto on tutun kuuloinen
Nuottiteline valettu painavaan rautaan
Minä tiedän kelle kumartaa...
Salón de baile carmesí
El resplandor de nueve soles, cuando los zapatos son de charol
Abrocho mi camisa de blanco inmaculado
Cuando las sierras suenan como cuchillas, no apuro ni me preocupo
Con cera brillante moldeo mi cabello
Me miro en el espejo y enderezo la raya de tiza
Algo frío cae en mi mano
Sé que en esta compañía no seguimos un camino estrecho
Del bolsillo saco plata plana para mis labios
Entre la multitud veo a amigos, amigos de verdad
Las paredes sonríen en el carmesí del salón
Me quedo en el resplandor de los focos, en las llamas danzantes
Las llamas se unen a la gente de la noche
Suena la melodía del azul del cielo, consolando a algunos
Yo abro la partitura roja una vez más
Y entre la multitud veo a amigos, amigos de verdad
Las paredes sonríen en el carmesí del salón
Me quedo en el resplandor de los focos, en las llamas danzantes
Las llamas se unen a la gente de la noche
La orquesta da la señal de partida
El preludio suena familiar
El atril moldeado en hierro pesado
Sé a quién debo inclinarme...