Jalkamies
Kolonnan kyydistä jäätiin
Eikä tienoossa tuttua näy
Vain sääsket ne kimpussa häärii
Niin outo se sävel mi oksissa soi
Ja vaik linnutkin sinessä ilakoi
Minä tervehdin levottomuutta
Teitä tuttuja monta
Vaan viitat vieraita lie
Voi matkaajaa onnetonta
Kun ulkopuolelle tarinan jää
Mitä kertoilevat kuuset keskenään
Minä tervehdin yksinäisyyttä
Lomassa suojaisan lehdon
Jossa vartensa suoraksi saa
Minä vaipuisin sammalen kehtoon
Ja nukkuisin aamulla herroiksi vaan
Jos ei yö olis rengikseen palkannutkaan
Niinpä levolle hyvästit heitän
Ja tietäni jatkamaan lähdin
Yks aatoksein ainoain
Ja taivaskin tuhansin tähdin
Minut ohjastaa oikeaan kulkemaan
Tuttu hahmo siel kättään jo heiluttaa
Minä tervehdin tulijaa tummaa
El caminante
Desde el convoy nos dejaron
Y no hay rostros conocidos a la vista
Solo los mosquitos zumban a mi alrededor
Tan extraña es la melodía que suena en las ramas
Y aunque los pájaros también celebran en lo alto
Yo saludo a la inquietud
Muchos caminos familiares
Pero las señales son extrañas
¡Pobre viajero desafortunado!
Cuando queda fuera de la historia
¿Qué se cuentan los abetos entre sí?
Yo saludo a la soledad
En el abrazo de un claro protegido
Donde su tronco se endereza
Me sumergiría en la cuna de musgo
Y dormiría para despertar como un señor
Si la noche no hubiera contratado al sirviente
Así que digo adiós al descanso
Y continué mi camino
Con un solo pensamiento
Y el cielo también con mil estrellas
Me guía por el camino correcto
Una figura familiar ya agita su mano en mi alma
Yo saludo al oscuro recién llegado