Receita de Mulher
As muito feias que me perdoem
Mas beleza é fundamental
É preciso que haja qualquer coisa de flor em tudo isso
Qualquer coisa de dança, qualquer coisa de haute couture
Em tudo isso (ou então que a mulher se socialize)
(Elegantemente em azul, como na República Popular Chinesa)
Não há meio-termo possível
É preciso que tudo isso seja belo
É preciso que súbito tenha-se a impressão
De ver uma garça apenas pousada e que um rosto
Adquira de vez em quando essa cor só encontrável
No terceiro minuto da aurora
É preciso que tudo isso seja sem ser
Mas que se reflita e desabroche no olhar dos homens
É preciso, é absolutamente preciso
Que seja tudo belo e inesperado
É preciso que umas pálpebras cerradas lembrem
Um verso de Éluard e que se acaricie nuns braços
Alguma coisa além da carne: Que se os toque
Como no âmbar de uma tarde
Ah, deixai-me dizer-vos que é preciso
Que a mulher que ali está como a Corolla ante o pássaro
Seja bela ou tenha pelo menos um rosto
Que lembre um templo e seja leve como um resto de nuvem
Mas que seja uma nuvem com olhos e nádegas
Nádegas é importantíssimo
Olhos então nem se fala, que olhe com certa maldade inocente
Uma boca fresca (nunca úmida) é também de extrema pertinência
É preciso que as extremidades sejam magras
Que uns ossos despontem, sobretudo a rótula
No cruzar das pernas, e as pontas pélvicas
No enlaçar de uma cintura semovente
Gravíssimo é porém o problema das saboneteiras
Uma mulher sem saboneteiras é como um rio sem pontes
Indispensável
Que haja uma hipótese de barriguinha, e em seguida
A mulher se alteie em cálice, e que seus seios
Sejam uma expressão greco-romana
Mas que gótica ou barroca e possam iluminar o escuro
Com uma capacidade mínima de cinco velas
Sobremodo pertinaz é estarem a caveira
E a coluna vertebral levemente à mostra
E que exista um grande latifúndio dorsal
Os membros que terminem como hastes
Mas que haja um certo volume de coxas
E que elas sejam lisas, lisas como a pétala
E cobertas de suavíssima penugem
No entanto, sensível à carícia em sentido contrário
É aconselhável na axila uma doce relva
Com aroma próprio apenas sensível
(Um mínimo de produtos farmacêuticos)
Preferíveis sem dúvida os pescoços longos
De forma que a cabeça dê por vezes a impressão
De nada ter a ver com o corpo
E a mulher não lembre flores sem mistério
Pés e mãos devem conter elementos góticos discretos
A pele deve ser fresca nas mãos, nos braços
No dorso, e na face
Mas que as concavidades e reentrâncias
Tenham uma temperatura nunca inferior a 37 graus centígrados
Podendo eventualmente provocar queimaduras do primeiro grau
Os olhos, que sejam de preferência grandes
E de rotação pelo menos tão lenta quanto a da Terra
E que se coloquem sempre para lá de um invisível muro de paixão
Que é preciso ultrapassar
Que a mulher seja em princípio alta
Ou, caso baixa, que tenha a atitude mental
Dos altos píncaros
Ah, que a mulher dê sempre a impressão
De que se fechar os olhos, ao abri-los
Ela não estará mais presente com seu sorriso e suas tramas
Que ela surja, não venha, parta, não vá
E que possua uma certa capacidade de emudecer
Subitamente e nos fazer beber o fel da dúvida
Oh, sobretudo que ela não perca nunca
Não importa em que mundo, não importa em que circunstâncias
A sua infinita volubilidade de pássaro
E que acariciada no fundo de si mesma
Transforme-se em fera sem perder sua graça de ave
E que exale sempre o impossível perfume
E destile sempre o embriagante mel
E cante sempre o inaudível canto da sua combustão
E não deixe de ser nunca a eterna dançarina do efêmero
E em sua incalculável imperfeição
Constitua a coisa mais bela e mais perfeita
De toda a criação inumerável
Recept voor een Vrouw
Vergeef me, lelijke vrouwen
Maar schoonheid is essentieel
Er moet iets van een bloem in dit alles zijn
Iets van dans, iets van haute couture
In dit alles (of laat de vrouw zich socialiseren)
(Elegant in het blauw, zoals in de Volksrepubliek China)
Er is geen middenweg mogelijk
Alles moet mooi zijn
Het moet plotseling de indruk wekken
Een reiger te zien die gewoon zit
En dat een gezicht af en toe die kleur krijgt
Die je alleen in de derde minuut van de dageraad vindt
Het moet allemaal zijn zonder te zijn
Maar zich weerspiegelen en bloeien in de ogen van mannen
Het moet, het is absoluut noodzakelijk
Dat alles mooi en onverwacht is
Het moet zijn dat gesloten oogleden herinneren
Aan een vers van Éluard en dat er in armen
Iets meer dan vlees wordt aangeraakt: dat je ze aanraakt
Zoals in de amberkleur van een namiddag
Ah, laat me je zeggen dat het nodig is
Dat de vrouw daar staat als de Corolla voor de vogel
Mooi is of in ieder geval een gezicht heeft
Dat doet denken aan een tempel en licht is als een wolkenrest
Maar dat het een wolk is met ogen en billen
Billen zijn ontzettend belangrijk
Ogen dan nog meer, dat ze kijken met een zekere onschuldige kwade blik
Een frisse mond (nooit vochtig) is ook van groot belang
Het is nodig dat de extremiteiten slank zijn
Dat er botten zichtbaar zijn, vooral de knieschijf
Bij het kruisen van de benen, en de heupen
Bij het omarmen van een bewegende taille
Het probleem van de zeepdozen is echter ernstig
Een vrouw zonder zeepdozen is als een rivier zonder bruggen
Onmisbaar
Dat er een kans op een buikje is, en daarna
De vrouw zich verheft als een kelk, en dat haar borsten
Een Grieks-Romeinse expressie zijn
Maar dan gotisch of barok en het donker kunnen verlichten
Met een minimale capaciteit van vijf kaarsen
Bijzonder hardnekkig is het dat de schedel
En de wervelkolom licht zichtbaar zijn
En dat er een groot achterland is
De ledematen eindigen als stelen
Maar dat er een zekere omvang van dijen is
En dat ze glad zijn, glad als een bloemblad
En bedekt met de zachtste dons
Toch gevoelig voor een aanraking in de tegenovergestelde richting
Het is aan te raden om in de oksel een zoet gras te hebben
Met een eigen geur die alleen voelbaar is
(Een minimum aan farmaceutische producten)
Bij voorkeur zonder twijfel lange nekken
Zodat het hoofd soms de indruk wekt
Niets met het lichaam te maken te hebben
En de vrouw niet aan bloemen zonder mysterie doet denken
Voeten en handen moeten discrete gotische elementen bevatten
De huid moet fris zijn op de handen, de armen
Op de rug en op het gezicht
Maar de holtes en inhammen
Moeten een temperatuur hebben die nooit onder de 37 graden Celsius ligt
Die eventueel eerste graads brandwonden kan veroorzaken
De ogen, bij voorkeur groot
En met een rotatie die minstens zo traag is als die van de aarde
En die altijd voorbij een onzichtbare muur van passie worden geplaatst
Die moet worden overwonnen
Dat de vrouw in principe lang is
Of, als ze klein is, dat ze de mentale houding heeft
Van de hoge toppen
Ah, dat de vrouw altijd de indruk wekt
Dat als je je ogen sluit, bij het openen
Ze niet meer aanwezig zal zijn met haar glimlach en haar intriges
Dat ze verschijnt, niet komt, vertrekt, niet gaat
En dat ze een zekere capaciteit heeft om plotseling stil te zijn
En ons het gal van de twijfel te laten proeven
Oh, vooral dat ze nooit verliest
Het maakt niet uit in welke wereld, het maakt niet uit in welke omstandigheden
Haar oneindige wispelturigheid van een vogel
En dat ze, als ze in zichzelf wordt aangeraakt
Zich transformeert in een beest zonder haar vogelgratie te verliezen
En altijd de onmogelijke geur uitstraalt
En altijd de bedwelmende honing distilleert
En altijd het onhoorbare lied van haar verbranding zingt
En nooit stopt met de eeuwige danseres van het vergankelijke te zijn
En in haar onmeetbare imperfectie
De mooiste en meest perfecte zaak vormt
Van heel de ontelbare schepping