Monólogo de Orfeu
Mulher mais adorada!
Agora que não estás
Deixa que rompa o meu peito em soluços
Te enrustiste em minha vida
E cada hora que passa
É mais por que te amar
A hora derrama o seu óleo de amor em mim, amada
E sabes de uma coisa?
Cada vez que o sofrimento vem
Essa saudade de estar perto, se longe
Ou estar mais perto, se perto
Que é que eu sei?
Este sentir-se fraco
O peito extravasado
O mel correndo
Essa incapacidade de me sentir mais eu, Orfeu
Tudo isso que é bem capaz
De confundir o espírito de um homem
Nada disso tem importância
Quando tu chegas com essa charla antiga
Esse contentamento, essa harmonia esse corpo
E me dizes essas coisas
Que me dão essa força, esse orgulho de rei
Ah, minha Eurídice
Meu verso, meu silêncio, minha música
Nunca fujas de mim
Sem ti, sou nada
Sou coisa sem razão, jogada, sou pedra rolada
Orfeu menos Eurídice: Coisa incompreensível!
A existência sem ti é como olhar para um relógio
Só com o ponteiro dos minutos
Tu és a hora, és o que dá sentido
E direção ao tempo
Minha amiga mais querida!
Qual mãe, qual pai, qual nada!
A beleza da vida és tu, amada
Milhões amada! Ah! Criatura!
Quem poderia pensar que Orfeu
Orfeu cujo violão é a vida da cidade
E cuja fala, como o vento à flor
Despetala as mulheres -
Que ele, Orfeu
Ficasse assim rendido aos teus encantos?
Mulata, pele escura, dente branco
Vai teu caminho
Que eu vou te seguindo no pensamento
E aqui me deixo rente quando voltares
Pela lua cheia
Para os braços sem fim do teu amigo
Vai tua vida, pássaro contente
Vai tua vida que estarei contigo
Meest geliefde vrouw!
Meest geliefde vrouw!
Nu je er niet bent
Laat me mijn borst breken in snikken
Je hebt je verborgen in mijn leven
En elk uur dat verstrijkt
Is meer omdat ik je liefheb
De tijd giet zijn olie van liefde over mij, geliefde
En weet je wat?
Elke keer dat het lijden komt
Die heimwee om dichtbij te zijn, als je ver weg bent
Of dichterbij te zijn, als je dichtbij bent
Wat weet ik?
Dit gevoel van zwakte
De borst die overstroomt
De honing die stroomt
Die onmacht om me meer mezelf te voelen, Orfeu
Dit alles kan
De geest van een man verwarren
Niets hiervan is belangrijk
Wanneer jij komt met die oude praat
Die tevredenheid, die harmonie, dat lichaam
En me die dingen zegt
Die me die kracht geven, die trots van een koning
Ah, mijn Eurídice
Mijn vers, mijn stilte, mijn muziek
Flee niet van mij
Zonder jou ben ik niets
Ben een ding zonder reden, verloren, ben een rollende steen
Orfeu zonder Eurídice: Onbegrijpelijk ding!
Het bestaan zonder jou is als naar een klok kijken
Alleen met de minutenwijzer
Jij bent het uur, jij geeft betekenis
En richting aan de tijd
Mijn meest geliefde vriendin!
Welke moeder, welke vader, wat dan ook!
De schoonheid van het leven ben jij, geliefde
Miljoenen, geliefde! Ah! Wezen!
Wie zou kunnen denken dat Orfeu
Orfeu wiens gitaar het leven van de stad is
En wiens woorden, als de wind op de bloem
De vrouwen ontbladeren -
Dat hij, Orfeu
Zou bezwijken voor jouw charmes?
Mulata, donkere huid, witte tanden
Ga je weg
Ik volg je in gedachten
En hier laat ik me achter als je terugkomt
Bij volle maan
In de eindeloze armen van je vriend
Ga je leven, blije vogel
Ga je leven, want ik zal bij je zijn
Escrita por: Antonio Carlos Jobim / Vinícius de Moraes