Vivre
Encore un jour qui passe ou je survie
Encore une nuit d’angoisse ou je dévie
Je m’accroche mais je tombe sous le poids des mots
Je décroche car le bonheur sonne faux
Ici les gens me parlent et m’oublient
La nuit j’entends des voix qui se délient
Je m’approche du bord et je vois le fond
J’ai des envies de vide
Mais si je fais un pas de trop
Je vais tomber sous le poids des mots
Mon âme à la dérive
J’étais perdu dans mes rêves
Invoquer le temps m’achève
Qui saurait me dire
Qu’il faut vivre
Vivre, (à quoi bon vivre)
Vivre, (à quoi bon)
Vivre (à quoi bon)
Je ne trouve plus la force de lutter
Plus la force de résister
Plus la force rester
De pleurer
Je tiens bon car il le faut
Et cette voix dans ma tête comme un écho
Entre la vie, le vide et le chaos
Tu sais chez moi le bonheur sonne faux
Je ne tiens plus debout aide moi
Et si les gens sont fou ne me laisse pas
Si ma conscience même ne reste pas, aide moi
Mais si je fais un pas de trop
Je vais tomber sous le poids des mots
Mon âme à la dérive
J’étais perdu dans mes rêves
Invoquer le temps m’achève
Qui saurait me dire
Qu’il faut vivre
Vivre, (à quoi bon vivre)
Vivre, (à quoi bon)
Vivre (à quoi bon)
Je ne trouve plus la force de lutter
Plus la force de résister
Plus la force rester
De pleurer
Et puis j’entends des voix qui se délient
Quand vient la nuit
J’ai des envies de vide
J’essaie de garder l’espoir
Quand je les entends dire
Je ne saurais me dire
Qu’il faut vivre
Vivre, (à quoi bon vivre)
Vivre, (à quoi bon)
Vivre (à quoi bon)
Je ne trouve plus la force de lutter
Plus la force de résister
Plus la force rester
De pleurer
Il faut vivre
A quoi bon vivre
Je ne trouve plus la force
Leven
Weer een dag die voorbijgaat terwijl ik overleef
Weer een nacht vol angst waarin ik afdwijn
Ik houd me vast maar val onder het gewicht van woorden
Ik laat los omdat het geluk vals klinkt
Hier praten mensen met me en vergeten me
's Nachts hoor ik stemmen die zich losmaken
Ik kom dichter bij de rand en zie de bodem
Ik heb verlangen naar leegte
Maar als ik een stap te ver zet
Val ik onder het gewicht van woorden
Mijn ziel is aan het drijven
Ik was verloren in mijn dromen
De tijd oproepen maakt me kapot
Wie zou me kunnen zeggen
Dat ik moet leven
Leven, (waarom zou ik leven)
Leven, (waarom zou ik)
Leven (waarom zou ik)
Ik vind de kracht niet meer om te vechten
Geen kracht meer om te weerstaan
Geen kracht meer om te blijven
Te huilen
Ik houd vol omdat het moet
En die stem in mijn hoofd als een echo
Tussen het leven, de leegte en de chaos
Je weet dat het geluk bij mij vals klinkt
Ik kan niet meer staan, help me
En als de mensen gek zijn, laat me dan niet alleen
Als mijn geweten zelfs niet meer blijft, help me
Maar als ik een stap te ver zet
Val ik onder het gewicht van woorden
Mijn ziel is aan het drijven
Ik was verloren in mijn dromen
De tijd oproepen maakt me kapot
Wie zou me kunnen zeggen
Dat ik moet leven
Leven, (waarom zou ik leven)
Leven, (waarom zou ik)
Leven (waarom zou ik)
Ik vind de kracht niet meer om te vechten
Geen kracht meer om te weerstaan
Geen kracht meer om te blijven
Te huilen
En dan hoor ik stemmen die zich losmaken
Als de nacht komt
Heb ik verlangen naar leegte
Ik probeer de hoop vast te houden
Als ik ze hoor zeggen
Ik kan het mezelf niet zeggen
Dat ik moet leven
Leven, (waarom zou ik leven)
Leven, (waarom zou ik)
Leven (waarom zou ik)
Ik vind de kracht niet meer om te vechten
Geen kracht meer om te weerstaan
Geen kracht meer om te blijven
Te huilen
Ik moet leven
Waarom zou ik leven
Ik vind de kracht niet meer