Sarajevo
Januari zevenen, nee achtennegentig
beelden branden op m'n netvlies
dat is je hoornvlies... nee je netvlies
o ja toch je netvlies...
ik keek naar nova, naar tommy egberts
nee dat was maartje van wegen want tommy
egberts die mocht toendertijd niet meer hè
van de baas van nova...
dat is waar ook, het was maartje verwegen maargoed,
daar gaat het nou niet om, ik zag dus die beelden
van die kinderen in die barre, koude, honger winter
in tsetsjenië in tsetsjenië
is het wie... ivo nye
ik tel de lijken en de zon die brand
ik zie ingewanden, een blindedarm
nee een endeldarm, o ja een endeldarm
nee sorry hoor dat is een twaalf of een dikke vingerige
darm... darmen in het algemeen, liggen op straat met al die
haat van al die hoetsie's nee de toetoes het waren de
hoetsie's en de toetsie's in mururowa
nee toch, rwanda in rwanda... in madurodam
wat een elende op deze aardkloot, we zijn zo betrokken bij
al die haat ik kan wel janken, m'n lieve tuinbouw, we zijn
zo integer... zo integer in sarajewo o nee rwanda en tsetsjenië
en weet ik veel en sarajewo o nee rwanda en babangida
en weet ik veel
en... iedereen gaat doood
Sarajevo
Enero de mil novecientos noventa y siete, no, noventa y ocho
imágenes quemadas en mis ojos
eso es tu córnea... no, tu retina
oh sí, tu retina...
Miraba Nova, a Tommy Egberts
no, era Maartje van Wegen porque Tommy
Egberts en ese momento ya no podía, ¿verdad?
por orden del jefe de Nova...
ah sí, era Maartje Verwegen, pero bueno,
no importa, lo que importa es que vi esas imágenes
de esos niños en ese crudo, frío, hambriento invierno
en Chechenia, en Chechenia
es quién... no sé
Cuento los cadáveres y el sol que quema
veo entrañas, un apéndice
no, un intestino grueso, oh sí, un intestino grueso
no, perdón, eso es un colon o un intestino grueso
intestinos en general, tirados en la calle con todo
el odio de todos los hutsis, no, los tutsis, eran los
hutsis y los tutsis en Mururowa
no, en realidad, en Ruanda, en Ruanda... en Madurodam
Qué miseria en este planeta, estamos tan involucrados
en todo ese odio que podría llorar, mi querida horticultura,
somos tan íntegros... tan íntegros en Sarajevo, oh no, en Ruanda y Chechenia
y qué sé yo y Sarajevo, oh no, Ruanda y Babangida
y qué sé yo
y... todos van a morir