Gaikotsu Gakudan to Riria
無口な神様が音を捨てて傾いた
mukuchi na kamisama ga oto wo sutete katamuita
泣き虫夜空涙ぐんだ
nakimushi yozora namidagunda
月夜に聞かせるの誰も知らない歌
tsukiyo ni kikaseru no dare mo shiranai uta
灰色劇場窓辺のオリオンと
haiiro gekijou mado be no Orion to
何度だって聞こえる一人きりの拙い声
nando datte kikoeru hitori kiri no tsutanai koe
錆び付いた楽器が海原で幻想を奏でてた
sabitsuita gakki ga unabara de gensou wo kanadete ta
夢の中覚えた音色たちをただ集めて
yume no naka oboeta neiro tachi wo tada atsumete
芽吹くように紡いだ
mebuku you ni tsumuidai
星巡りの歌が届かない
hoshimeguri no uta ga todokanai
ほら
hora
歌ってたって泣いたひとり
utatte tatte naita hitori
浮かんで舞った音楽祭
ukande matta ongaku sai
君は聞こえる？ロミアロミア
kimi wa kikoeru? romia romia
何年経って逢えた音に
nannen tatte aeta oto ni
魔法みたいな恋をしたり
mahou mitaina koi wo shitari
気が付かないように
ki ga tsukanai you ni
言葉を飲み干した退屈な国の人が
kotoba wo nomihoshita taikutsu na kuni no hito ga
失くしたモノを探してた
nakushita mono wo sagashiteta
鏡を塞いでた溶けたアンティークな日々
kagami wo fusaideta toketa antīku na hibi
火星の廃墟真昼のカシオペア
kasei no haikyo mahiru no kashiopera
何度だって聞こえる忘れていた音の雨に
nando datte kikoeru wasurete ita oto no ame ni
絵に描いた骸骨は孤独な想像を埋めるようで
e ni kaita gaikotsu wa kodoku na souzou wo umeru you de
遠くなって溺れて霞む空は知らないまま
tooku natte oborete kasumu sora wa shiranai mama
降りそそぐ世界へ連れて行って
furisosogu sekai e tsurete itte
ねえ
nee
潤んで咲いた遠い国に
urunde saita tooi kuni ni
馳せる思いくすんだ瞳
haseru omoi kusunda hitomi
星に願いをロミアロミア
hoshi ni negai wo romia romia
門をくぐって霧を抜けて
mon wo sugutte kiri wo nukete
奪い去ったって会いに行こう
ubaisatta tte ai ni ikou
囁きを頼りに
sasayaki wo tayori ni
歩く街並み硝子瓶の冬
aruku machinami garasu bin no fuyu
何処かの映画のようね
dokoka no eiga no you ne
細く長い線路の上でさ
hosoku nagai senro no ue de sa
私に色を付けて
watashi ni iro wo tsukete
触れてすぐ剥がれてしまう
furete sugu hagarete shimau
儚く静かな朝に
hakanaku shizuka na asa ni
見つけた音の欠片
mitsuketa oto no kakera
ほら
hora
歌ってたって泣いたひとり
utatte tatte naita hitori
浮かんで舞った音楽祭
ukande matta ongaku sai
君は聞こえるロミアロミア
kimi wa kikoeru romia romia
何年経って逢えた音に
nannen tatte aeta oto ni
魔法みたいな恋をしたり
mahou mitaina koi wo shitari
眠るように冷める前に
nemuru you ni sameru mae ni
目を閉じて手をあてて
me wo toji te te wo atete
奥底の鼓動を聞いた
okusoko no kodou wo kiita
途切れない旋律を
togirenai senritsu wo
名もなき君へと
na mo naki kimi e to
De Skeletband en Liria
Een stille god gooit het geluid weg en laat de leunende huilende nachtelijke hemel zingen op de betraande maanverlichte nacht Een lied dat niemand kent over Orion en het grijze theaterraam
Een roestig instrument dat een fantasie speelt in de oceaan. Ik heb het keer op keer gehoord. De tonen die ik in mijn dromen leerde, werden samengevoegd en rondgedraaid alsof ze ontluikten. Het sterrenhoppende lied zal mij niet bereiken
Kijk, ik huilde toen ik zong. Ik zweefde en danste alleen op het muziekfestival. Kun je me horen? Romi Aromia Hoeveel jaar zijn er verstreken sinds we elkaar ontmoetten en verliefd werden op het geluid als magie, zodat ik het niet merk?
Een verveelde landgenoot die al zijn woorden opdronk, zocht naar iets dat hij verloren had De gesmolten antieke tijd die de spiegel blokkeerde De ruïnes van Mars Cassiopeia midden op de dag
In de regen van vergeten geluiden die ik keer op keer hoor, lijken de geschilderde skeletten mijn eenzame verbeelding te begraven, verdrinkend in de verte, en de wazige lucht neemt me mee naar een wereld waar het regent zonder dat ik het weet
Hé, mijn doffe ogen doen een wens naar een ver land dat bloeit van vocht. Ga door de Romi Aromia-poort, ga door de mist en neem het weg. Laten we het gaan bekijken, vertrouwend op het gefluister
Lopend door het stadsbeeld, winter in een glazen fles Het lijkt wel iets uit een film Op de lange, dunne spoorlijnen Geef me kleur
Een geluidsfragment dat ik op een vluchtige en stille ochtend heb gevonden en dat verdwijnt zodra ik het aanraak
Kijk, ik huilde, ook al zong ik. Ik zweefde en danste op het muziekfestival. Na vele jaren werd ik verliefd op het geluid dat we ontmoetten, als magie, voordat het afkoelde om te slapen
Ik sloot mijn ogen, legde mijn handen op je en luisterde naar de hartslag diep van binnen. Ik zal de ononderbroken melodie naar jou sturen, de naamloze