Muisto
Huudon, tuskan täyttämän
ilman lopulta terä halkoo
ainaista hiljaisuutta
jälleen turhaan vannoo
Siihen pieneen hetkeen kaikki murtuu
eron loppuun pimeän ja valon
Syliin tihenevän pimeyden
laskee rakkaansa veren
Huomaan roudan lujan
vaan ei silti koskaan voisi lähteä
Siihen pieneen hetkeen kaikki murtuu
ristiriitaan murheen ja vihan
Vasten kovaa maata
itkee hetken kuolon siemen
Kunnes varjoon viimein kulkee
muttei koskaan voisi lähteä
Minne paeta edes voisi
aina vain pelko tien tunsi
Ja kaikki, mikä eteenpäin ajaa
yhä syvempään mielen valaa
Iäisyden ajatus lipuu
Läpi ilon, läpi surun
Hallan huurtamien, elon piiskaamien
silmien liekki hiipuu
Joen virtaan, ikuiseen iltaan
kaikki lopulta vajoaa
Vellovaan pintaan, surun rauhaan
katoaa
Recuerdo
Grito, lleno de dolor
el filo finalmente corta el aire
la eterna quietud
una vez más en vano jura
En ese pequeño momento todo se rompe
el final de la separación entre la oscuridad y la luz
En el abrazo de la oscuridad que se espesa
cae la sangre de su amado
Siento la firmeza del frío
pero aún así nunca podría irse
En ese pequeño momento todo se rompe
en el conflicto entre la tristeza y la ira
Llorando contra la dura tierra
llora por un momento la semilla de la muerte
Hasta que finalmente se desvanece en la sombra
pero nunca podría irse
A dónde podría huir siquiera
siempre sintiendo el miedo en el camino
Y todo lo que impulsa hacia adelante
vierte más profundamente en la mente
El pensamiento de la eternidad se desliza
A través de la alegría, a través de la tristeza
La llama de los ojos, helados y azotados por la vida
se desvanece
Hacia el río, hacia la eterna noche
todo finalmente se sumerge
En la superficie agitada, en la paz de la tristeza
desaparece