Duyvelsrit den Bockenreyders
De boomen zwijgen deeze nacht,
Toch steeckt er door een duyst're kracht
Een wind op, niemand weet van waer
En voert met sich een stem, hoort naer:
"Komt mackers, laet ons strijden gaen,
De christenzielen neederslaen.
Gehoefd ende gehoornd het ros,
Te vuur, te zwaerd, de toorn breeckt los!"
Den grond gekliefd, ziet: met een zucht
Van hellevuur en zwaevellucht
Verschijnt het leeger van de nacht,
Demoonen van de wilde jacht.
"Tezaemen trekken wij ten strijde,
Bende van de Bockereyders,
Met hellebaerd en goedendag.
Dat al die god eert bloeden mag!"
Door tooverij en duyvelswerck
Verheft de horde zich in 't zwerck,
De hoeven ranselen den wind.
Wee uw gebeente, menschenkind!
La cabalgata de los Bockenreyders
Los árboles callan esta noche,
Sin embargo, a través de una fuerza oscura
Un viento se levanta, nadie sabe de dónde
Y lleva consigo una voz, escuchen:
'Vengan compañeros, vamos a luchar,
Derrocar las almas cristianas.
Con cascos y cuernos el corcel,
¡Al fuego, a la espada, estalla la ira!'
La tierra se parte, vean: con un suspiro
De fuego infernal y aire sulfuroso
Aparece el ejército de la noche,
Demonios de la caza salvaje.
'Juntos marchamos a la batalla,
Banda de los Bockenreyders,
Con alabardas y picas.
¡Que sangre todo aquel que honre a Dios!'
A través de la brujería y el trabajo del diablo
La horda se eleva en acción,
Los cascos azotan el viento.
¡Ay de tus huesos, ser humano!