Sporen
Een klein cafe, een verloren straat in Halle
Een randje schuim, twee glazen, jij en ik
De stoelen leeg, de stilte is gevallen
Een kraan die lekt, een klok en haar getik
Het eerste glas tesaam voor ons sinds jaren
Plots oog in oog door een toevalligheid
Ik zie jouw rimpels, jij mijn grijze haren
We zeggen niets, we zijn de woorden kwijt
Maar in je ogen zie ik nog de sporen
Smeulende vonken van het grote vuur
En ik word bang want zoveel ging verloren
Er komt niets terug, geen avond, geen uur
Op deze plek, een godvergeten haven
Vervreemde wezens en toch zijn we maar
Twee broze schepen uit de koers geslagen
Heel even weer bevestigd aan elkaar
Om straks of morgen toch weer af te dwalen
Naar de netten waarin we zijn verstrikt
Er zit niets op dan weer bakzeil te halen
De grote plannen blijken niet geschikt
Maar in je ogen zie ik nog de sporen
Smeulende vonken van het grote vuur
En ik word bang want zoveel ging verloren
Er komt niets terug, geen avond, geen uur
We wisten niet waaraan we toen begonnen
We dreven op een vlot van euforie
We waren gulzig, ongeduldig, onbezonnen
Alles moest wijken voor de nieuwe theorie
We liepen storm, we zochten nieuwe wegen
Er was voor ons geen grens en geen taboe
De zekerheid, daar schopten we toen tegen
't Maakte niets uit voor ons, wanneer of hoe
Maar in je ogen zie ik nog de sporen
Smeulende vonken van het grote vuur
En ik word bang want zoveel ging verloren
Er komt niets terug, geen avond, geen uur
We hadden alles opgeruimd, zo leek het
Maar we bouwden ongemerkt een nieuwe muur
En ik was even blind als jij, ik weet het
Dat zou ik ook wel inzien op de duur
Zo hebben wij de kring nu zelf gesloten
Er blijft alleen verwondering en spijt
Er wacht op ons aan 't eind van die periode
De holle leegte van de werkelijkheid
Want wat we hadden, ging weer verloren
Er komt niets terug, geen dag, geen uur
Misschien bewaar jij in je ogen de sporen
Blijft er bij jou toch nog iets van het vuur
Huellas
Un pequeño café, una calle perdida en Halle
Un borde de espuma, dos copas, tú y yo
Las sillas vacías, el silencio ha caído
Un grifo que gotea, un reloj y su tic tac
La primera copa juntos desde hace años
De repente cara a cara por casualidad
Veo tus arrugas, tú mis canas
No decimos nada, hemos perdido las palabras
Pero en tus ojos aún veo las huellas
Chispas ardientes del gran fuego
Y me asusto porque tanto se perdió
No regresa nada, ninguna noche, ninguna hora
En este lugar, un puerto olvidado por Dios
Seremos extraños y sin embargo solo somos
Dos frágiles barcos desviados de su rumbo
Por un breve momento confirmados el uno al otro
Para luego desviarnos de nuevo mañana o más tarde
Hacia las redes en las que estamos atrapados
No queda más que retroceder
Los grandes planes resultan no ser adecuados
Pero en tus ojos aún veo las huellas
Chispas ardientes del gran fuego
Y me asusto porque tanto se perdió
No regresa nada, ninguna noche, ninguna hora
No sabíamos en qué nos estábamos metiendo
Navegábamos en una balsa de euforia
Éramos voraces, impacientes, imprudentes
Todo debía ceder ante la nueva teoría
Nos lanzamos, buscamos nuevos caminos
No había límites ni tabúes para nosotros
La certeza, la desafiábamos entonces
No importaba para nosotros, cuándo o cómo
Pero en tus ojos aún veo las huellas
Chispas ardientes del gran fuego
Y me asusto porque tanto se perdió
No regresa nada, ninguna noche, ninguna hora
Habíamos limpiado todo, así parecía
Pero sin darnos cuenta construimos un nuevo muro
Y yo estaba tan ciego como tú, lo sé
Lo comprendería con el tiempo
Así que cerramos el círculo nosotros mismos
Solo queda asombro y arrepentimiento
Al final de ese período nos espera
El vacío hueco de la realidad
Porque lo que teníamos se perdió de nuevo
No regresa nada, ningún día, ninguna hora
Tal vez conserves en tus ojos las huellas
¿Queda algo de fuego en ti?