De Oude Schute
Het hout van mijn schute is oud en vermolmd
De klampen gebarsten, de halmstok gekromd
De stringen gerafeld, de zeilen verweerd
De glorie verdronken, de kansen gekeerd
Ik zit op de rogbank en kijk naar de mast
Hoe oud hij ook is, hij staat er nog vast
Hij draagt met zijn armen het hele gebint
En zet zich voorlopig nog schrap tegen wind
Maar ik kan nog niet zonder 't geruis van de zee
Al willen mijn leden, mijn lijf niet meer mee
Toch kies ik de golven, ik krijg niet genoeg
Zolang dat het water nog wijkt voor mijn boeg
Wil ik vissen en varen, in wel en in wee
Om te vechten, te vrijen met de woedende zee
't Geklots van het water, de ziltige wind
Het stampen, het rollen, als de wieg van een kind
't Gehuil en 't gerommel, Neptunus die lacht
Onder de donkere koepel van een ijskoude nacht
En ik met mijn schute, daar dwars tegenin
Op weg naar de morgen, naar een blinkende kim
Met gekrijs van de meeuwen, de nabijheid van 't land
Als de wal ligt te wachten op een zilveren strand
Echt, ik kan nog niet zonder 't geruis van de zee
Al willen mijn leden, mijn lijf niet meer mee
Toch kies ik de golven, ik krijg niet genoeg
Zolang dat het water nog wijkt voor mijn boeg
Wil ik vissen en varen, in wel en in wee
Om te vechten, te vrijen met de woedende zee
Ik hoop dat ik ooit op een winterse dag
Voor een keer alleen eens het water op mag
En nog een keer de kracht van de golven mag zien
En het flitsende licht van de bliksem, misschien
Ook al zal zonder twijfel dat laatste gevecht
In mijn nadeel en dat van mijn schip zijn beslecht
Als de boeg scheurt, de mast breekt, het hart van mijn boot
Wil ik saam met mijn schute vergaan in de dood
En dan word ik een met 't geruis van de zee
Want dan neemt ze mijn leden
Mijn lijf met zich mee
Dan breken de golven door iedere voeg
En splintert het water de krakende boeg
Dan neemt zij mij, neemt mij voorgoed met zich mee
Mijn enige liefde, de woedende zee
El Viejo Barco
La madera de mi barco es vieja y carcomida
Las abrazaderas agrietadas, el palo de mesana curvado
Las cuerdas deshilachadas, las velas desgastadas
La gloria ahogada, las oportunidades cambiadas
Estoy sentado en el banco de roble y miro el mástil
Por más viejo que sea, aún se mantiene firme
Él sostiene con sus brazos toda la estructura
Y se prepara aún contra el viento
Pero aún no puedo prescindir del murmullo del mar
Aunque mis miembros, mi cuerpo ya no quieran más
Aún elijo las olas, no tengo suficiente
Mientras el agua aún se aparte frente a mi proa
Quiero pescar y navegar, en la buena y en la mala
Para luchar, para amar con el mar furioso
El chapoteo del agua, el viento salado
El golpeteo, el balanceo, como la cuna de un niño
El aullido y el retumbar, Neptuno que ríe
Bajo la cúpula oscura de una noche helada
Y yo con mi barco, yendo en contra
En camino hacia la mañana, hacia un horizonte brillante
Con el chillido de las gaviotas, la cercanía de la tierra
Mientras la orilla espera en una playa plateada
Realmente, aún no puedo prescindir del murmullo del mar
Aunque mis miembros, mi cuerpo ya no quieran más
Aún elijo las olas, no tengo suficiente
Mientras el agua aún se aparte frente a mi proa
Quiero pescar y navegar, en la buena y en la mala
Para luchar, para amar con el mar furioso
Espero que algún día en un día invernal
Por una vez solo pueda salir al agua
Y ver una vez más la fuerza de las olas
Y quizás la luz destellante de un relámpago
Aunque sin duda esa última batalla
Esté decidida en mi contra y la de mi barco
Cuando la proa se rompa, el mástil se quiebre, el corazón de mi barco
Quiero perecer junto a mi barco en la muerte
Y entonces me convertiré en uno con el murmullo del mar
Porque entonces ella se llevará mis miembros
Mi cuerpo consigo
Entonces las olas romperán cada junta
Y el agua astillará la crujiente proa
Entonces ella me llevará, me llevará para siempre consigo
Mi único amor, el mar furioso