De kleuren van de steden
In de kleuren van de steden
valt de wereld in zijn plooi,
op zijn plaats en op zijn poten,
en hij pronkt er met den tooi
van de schitterende tonen
uit het prisma zonder toom
waar 'a mensen kunnen wonen
in 'ne polychromen droom,
kunnen wonen in 'ne polychromen droom.
Laat de kleuren van de steden
ons verleiden tot 'ne lach,
en beletten dat we kwijnen
in bedenkelijk gedrag,
'lijk versteende parvenukes
zonder leven in hun lijf,
zonder bloemen voor de ramen
van hun standingvol bedrijf,
voor de ramen van hun standingvol bedrijf.
Met acryl of zuiver olie,
mat pastel of aquarel;
in de jacht van alle dagen
zijn er kleuren in het spel
die de straten maquilleren
tot verleidelijke dam's,
die hun eigen etaleren
in de lichten van de trams,
etaleren in de lichten van de trams.
Ga maar zien, en constateren
dat de regenboog verbleekt
in het moedig reflecteren
van de verf die ge riekt
op de deuren en de muren
van café en restaurant,
bij Chinezen en Liguren
in Shangai en Avignon,
bij Chinezen in Shangai en Avignon.
't Is uit vrije wil gekomen
dat 'k de stad niet meer verlaat;
is 't in Gent, Madrid of Rome,
'k voel me 't beste in een straat,
tussen menselijke kleuren,
tussen kommer en jolijt,
en demonen die me sleuren
langs de wegen van den tijd,
totdat woorden en gedachten
onverbiddelijk vergaan
en de kleuren van de stad niet meer bestaan.
Los colores de las ciudades
En los colores de las ciudades
el mundo se despliega,
en su lugar y en sus patas,
y se pavonea con su adorno
de brillantes tonos
del prisma sin riendas
donde la gente puede habitar
en un sueño policromo,
pueden habitar en un sueño policromo.
Que los colores de las ciudades
nos seduzcan a una sonrisa,
y eviten que nos marchitemos
en comportamientos dudosos,
como parvenus petrificados
sin vida en sus cuerpos,
sin flores en las ventanas
de sus respetables negocios,
de las ventanas de sus respetables negocios.
Con acrílico o puro óleo,
pastel mate o acuarela;
en la caza de todos los días
hay colores en juego
que maquillan las calles
hasta convertirlas en damas seductoras,
que se exhiben a sí mismas
en las luces de los tranvías,
exhibiéndose en las luces de los tranvías.
Ve y observa, y constata
que el arcoíris palidece
en el valiente reflejo
de la pintura que huele
en las puertas y paredes
de cafés y restaurantes,
con chinos y ligures
en Shanghái y Aviñón,
con chinos en Shanghái y Aviñón.
Ha sido por voluntad propia
que ya no abandono la ciudad;
sea en Gante, Madrid o Roma,
me siento mejor en una calle,
entre colores humanos,
entre preocupaciones y alegrías,
y demonios que me arrastran
por los caminos del tiempo,
hasta que las palabras y pensamientos
desaparezcan inexorablemente
y los colores de la ciudad ya no existan.