von Braun
't Is goed dat de wereld zijn helden vereert,
hun daden in boeken vertelt,
zodat gene mens hunnen naam nog verleert
die'n op dat papier staat vermeld.
Zo kennen we Mozes nog tamelijk goed,
en Stanley en Livingstone.
Ik weet er nog ene uit Hitler zijn crew:
de grote geleerde von Braun.
In 't jaar vierenveertig, mijn zevenste jaar,
toen wier'er in Duitsland beslist
dat 'k zou vergaan met mijn vel en maar haar,
omdat 'k me van land had vergist.
Al was ik 'nen blonde, 'ne pure Germaan
met ogen vol blauwige schijn,
toch was ik toevallig in België ontstaan;
mijn wieg stond t ver van de Rijn.
De beste geleerden, de strafst' ingenieurs,
die staken hun koppen bijeen,
op zoek naar een wapen, 'nen echte primeur,
tot nut en vermaak van 't gemeen.
Maar alles mislukte, 't wou niet van de grond,
of hoogstens 'ne meter of drij.
De wetenschap sidderde wijzerke rond,
want Auschwitz lag véél te dichtbij.
Maar dan kwam de redding, een zuiver geluid,
de klank van een wonder genie;
'nen hele serieuze, met heel zijn bagage
van hogere filosofie.
Hij zei:'Van de Velde, dien bleke Sinjoor,
die mageren blonden Antoon;
hij krijgt 'ne v1, 'ne relatiecadeau
van mij, de geleerde von Braun.'
En zo is 't gebeurd. Op 'nen heldere nacht
- dat was in mijn zevenste jaar -
heeft Wernher von Braun mij met ijzer bedacht;
och mensen, dat was een gevaar.
Maar hij heeft me gemist,
zijn raket vloog voorbij,
op volk van de volgende straat.
von Braun heeft daarna zijn abuis nog hersteld,
maar dan was 't al jaren te laat.
't Is goed dat de wereld zijn helden beloont
met een plaatske op 't hoogste niveau.
von Braun zag zijn kennis met dollars bekroond;
hij zit aan 'nen eiken bureau.
Ge vindt zijne naam in de grote Larousse,
geklemd tussen dichter en clown,
maar niemand die weet dat 'em mij heeft gemist,
die grote geleerde von Braun.
Von Braun
Es bueno que el mundo honre a sus héroes,
sus hazañas en libros narre,
para que nadie olvide sus nombres
que están escritos en ese papel.
Así recordamos bastante bien a Moisés,
a Stanley y Livingstone.
Conozco a uno más del equipo de Hitler:
el gran erudito von Braun.
En el año cuarenta y cuatro, a mis siete años,
cuando en Alemania se decidió
que yo desaparecería con mi piel y mi cabello,
porque me había equivocado de país.
Aunque era rubio, un puro alemán
de ojos azules brillantes,
resulta que nací por casualidad en Bélgica;
mi cuna estaba lejos del Rin.
Los mejores eruditos, los ingenieros más hábiles,
se juntaron para pensar,
buscando un arma, una primicia real,
para el beneficio y entretenimiento del pueblo.
Pero todo fallaba, no despegaba,
o apenas subía un metro o dos.
La ciencia temblaba sabiamente,
pues Auschwitz estaba demasiado cerca.
Pero entonces llegó la salvación, un sonido puro,
la voz de un genio maravilloso;
uno muy serio, con toda su carga
de filosofía superior.
Dijo: 'Van de Velde, ese pálido señor,
eso flaco y rubio Antoon;
él recibirá un regalo de relación,
una v1 de mi parte, el erudito von Braun'.
Y así sucedió. En una noche clara
- eso fue en mi séptimo año -
Wernher von Braun me apuntó con hierro;
oh gente, eso fue un peligro.
Pero me falló,
su cohete pasó de largo,
hacia la gente de la siguiente calle.
Von Braun luego corrigió su error,
pero ya era demasiado tarde.
Es bueno que el mundo recompense a sus héroes
con un lugar en lo más alto.
Von Braun vio su conocimiento recompensado con dólares;
está sentado en un escritorio de roble.
Su nombre se encuentra en el gran Larousse,
entre poetas y payasos,
pero nadie sabe que me falló a mí,
el gran erudito von Braun.