Toorn Van de Groentroon
Millennia van marteling
Tomeloze haat tegen al wat leeft
Een laatste fatale foltering
Siddering in de aarde, 't is de Godin die beeft!
Maar Dana is geen lam
Geen kosmische prooi klaar voor de slacht
Al eeuwen zo mak en jaren zo tam
Nu heft ze het hoofd met verwoestende kracht
Nietig volk vol verraad
Een hardnekkige vlooi op het hoofd van een god
Nu zelf het doelwit van haat
Gaia ontwaakt - de krijg vangt aan en de mens verrot
(*) Hoogmoedige wormen krioelen in vrees
Ze bidden in chaos en krijsen zich hees
Goden van eertijds worden tot schimmen vol pest
Als de kracht van de Groentroon hen razend omhelst!
(**) Plaag, dood, haat, storm!
Verderf van de mens, culturen tot gruis
Donder, duister, wind, gedreun!
Adam tot stof en zijn god tot as!
Wezens die al eeuwenlang standvastig hadden stilgestaan
Marcheren nu strijdvaardig tegen de gehate vijand aan
Eenheid die niet te scheiden valt, veelheid die niet te vatten valt
Een stampende overmacht waar niet meer mee te spotten valt
Archetypische angsten worden harde realiteit
Als de mens zich plots bevindt in het centrum van de eerzaamheid
Krakend gebrul, knarsend getier, kreten zonder vaste oorsprong
Een kankergezwel wordt weggesneden uit des Aardes groene long
(*)
(**)
Wezens die al eeuwenlang standvastig hadden stilgestaan
Marcheerden toen strijdvaardig tegen de gehate vijand aan
Eenheid die niet te scheiden viel, veelheid die niet te vatten viel
Een stampende overmacht waar niet meer mee te spotten viel
Duizend jaar nu gepasseerd, de rust van weleer weergekeerd
Tempels van dwaze hubris door hagel en wind reeds lang verteerd
De Godin overschouwt dit alles, mijmert vermoeid en verward
Over de mensheid die verdronk in haar tranen van smart
La Ira de la Reina de las Verduras
Millennia de tortura
Odio implacable hacia todo lo que vive
Una última tortura fatal
Temblor en la tierra, ¡es la Diosa la que tiembla!
Pero Dana no es una cordera
No es presa cósmica lista para el sacrificio
Por siglos tan dócil y años tan mansa
Ahora alza la cabeza con devastadora fuerza
Pueblo insignificante lleno de traición
Una pulga persistente en la cabeza de un dios
Ahora ellos son el blanco del odio
Gaia despierta - la guerra comienza y el hombre se corrompe
(*) Orgullosos gusanos se retuercen de miedo
Ruegan en el caos y gritan roncos
Dioses de antaño se convierten en sombras llenas de peste
¡Cuando el poder de la Reina de las Verduras los abraza furiosamente!
(**) Plaga, muerte, odio, tormenta
Destrucción del hombre, culturas hechas añicos
Trueno, oscuridad, viento, estruendo
¡Adán a polvo y su dios a cenizas!
Serres que por siglos habían permanecido firmes
Marchan ahora valientemente contra el enemigo odiado
Una unidad indisoluble, una multiplicidad incomprensible
Una abrumadora superioridad con la que ya no se puede jugar
Miedos arquetípicos se vuelven realidad cruda
Cuando el hombre se encuentra de repente en el centro de la soledad
Rugidos crujientes, gritos estridentes, voces sin origen claro
Un tumor canceroso es extirpado del verde pulmón de la Tierra
(*)
(**)
Serres que por siglos habían permanecido firmes
Marcharon valientemente contra el enemigo odiado
Una unidad indisoluble, una multiplicidad incomprensible
Una abrumadora superioridad con la que ya no se puede jugar
Mil años han pasado, la calma de antaño ha regresado
Templos de insensata arrogancia ya consumidos por granizo y viento
La Diosa contempla todo esto, medita cansada y confundida
Sobre la humanidad que se ahogó en sus lágrimas de dolor