Autumn's Woe (feat. Heike Langhans)
Writhing in brilliance
Weathered in despair
Wedded in silhouette
Lord behold her dying flesh
Dressed in ocean of
A silhouetted eidolon
Romance wanton
Caress the deep
Autumn cold
Alone she stood to
Bless the Moon
And wed the stars
Unrobed mournig
Unshadow her
Funeral skies
Her heart whispers in silence
Yet haunting every tear
Dreaming of the Moon
Breathtalking lure
She looks to the oceans
And sips the blood red wine
Among the crashing waves
In darkness her love had dimmed
Her love had died
In pale mourn
Quietly she bled the Moon
Whispered in majesty
Roses fell desired in white overture
Here the sirens sleep
Haunted by woe
In kingdoms of cold and breaking hearts
Beyond the dead
The curse of your bewedded
Vows to autmumn’s woe
A bitter autumn Moon
That welt silken sky
Enwreated in tears that bled
Thet sweetest softest red
Snow glistens deep
A cold eve foretold
Her heart sank wounded
Begging to rest
Wilted she bowed
And entered eternal sleep
Mourned in vows
The Moon’s soft whisper
Sough her lips
Beauty bare
Torn to silken flesh she cries
Here the sirens sleep
Haunted by woe
In kingdoms of cold and breaking hearts
Beyond the dead
The curse of your bewedded
Herfstleed (feat. Heike Langhans)
Zich kronkelend in schittering
Versleten in wanhoop
Getrouwd in silhouet
Heer, aanschouw haar stervende vlees
Gekleed in oceaan van
Een gesilhouette eidolon
Romantiek ongebreideld
Aai de diepte
Herfstkou
Alleen stond ze om
De Maan te zegenen
En de sterren te huwen
Onthuld rouwend
Schaduw haar niet
Begrafenisluchten
Haar hart fluistert in stilte
Toch achtervolgt elke traan
Dromend van de Maan
Ademend lokken
Ze kijkt naar de oceanen
En nippen van de bloedrode wijn
Tussen de brekende golven
In duisternis was haar liefde vervaagd
Haar liefde was gestorven
In bleke rouw
Stil bloedde ze de Maan
Gefluisterd in majesteit
Rode rozen vielen verlangend in witte ouverture
Hier slapen de sirenes
Geplaagd door leed
In koninkrijken van kou en gebroken harten
Voorbij de doden
De vloek van jouw huwelijk
Eed aan het herfstleed
Een bittere herfstmaan
Die de zijden lucht deed zwellen
Omhuld in tranen die bloedden
Het zoetste zachtste rood
Sneeuw glinstert diep
Een koude avond voorspeld
Haar hart zonk gewond
Smekend om rust
Verwelkt boog ze
En ging de eeuwige slaap in
Rouwend in geloften
De zachte fluistering van de Maan
Soeh haar lippen
Schoonheid naakt
Gescheurd tot zijden vlees huilt ze
Hier slapen de sirenes
Geplaagd door leed
In koninkrijken van kou en gebroken harten
Voorbij de doden
De vloek van jouw huwelijk