Nyers Hát
megfeszülnek a szíjak
frissen hasítva mind a hátból
igába dõlve vak lépteken
zablát harapni, húzni a hámot
nyílnak a rögök, léptet az eke
szorgalmas verset karistol
minden rímel mindennel
ha elég mély, nem lesz több hamis sor
betöretlen lóról
betört karámajtóról
fojtogató porról
lélegzetnyi alkonyról
nincs több egyforma kör
nem tart kordában szár
más ösvényen nem húz többé sár
állva alva sem nyugszik a dobogás
heveder hasad a hajnallal
nyílnak a felhõk, tisztára mosnak
billognak nyoma sem maradhat majd
állva alva is járni várnak
mint sosemvolt-régen, nyers lábak
napot, a holdat, eget, a földet
utat, a végtelen mezõket
másképp is lesz majd
más többé nem hajt
nincs több egyforma kör
Espalda Cruda
los arneses se tensan
recién cortados desde la espalda
doblándose en ciegas pisadas
morder el bocado, tirar de la correa
se abren los surcos, el arado avanza
grabando diligentemente un verso
todo rima con todo
si es lo suficientemente profundo, no habrá más líneas falsas
sobre un caballo indomable
sobre una puerta de corral rota
sobre polvo asfixiante
sobre un aliento de crepúsculo
no hay más círculos iguales
no sujeta la cuerda al tallo
eya no arrastra el barro por otro camino
de pie, durmiendo, el latido no descansa
la correa se rompe con el amanecer
se abren las nubes, se limpian por completo
no quedará rastro alguno
de pie, durmiendo, esperan caminar
como nunca antes, con pies crudos
día, luna, cielo, tierra
camino, los campos infinitos
será diferente de alguna manera
diferente ya no se someterá
no hay más círculos iguales