Het huwelijk
Toen hij besefte hoe de nevels van de tijd
In d'ogen van zijn vrouw de vonken uit kwam doven
Haar wangen had verweerd, haar voorhoofd had doorkloven
Toen wendde hij zich af en vrat zich op van spijt
Hij vloekt' en ging tekeer en trok zich bij de baard
En mat haar met de blik, maar kon niet meer begeren
Hij zag de grootste zond' in duivelsplicht verkeren
En hoe zij tot hem opkeek als een stervend paard
Maar sterven deed zij niet, al zoog zijn helse mond
Het merg uit haar gebeente, dat haar toch bleef dragen
Zij dorst niet spreken meer, niet vragen of niet klagen
En rilde waar zij stond, maar leefd' en bleef gezond
Hij dacht: Ik sla haar dood en steek het huis in brand
Ik moet de schimmel van mijn stramme voeten wassen
En rennen door 't vuur en door 't water plassen
Tot bij een ander lief, in enig ander land
Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad
Staan wetten in de weg en praktische bezwaren
En ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren
En die des avonds komt, wanneer men slapen gaat
Zo gingen jaren heen, de kinderen werden groot
En zagen dat de man die zij hun vader heetten
Bewegingloos en zwijgend bij 't vuur gezeten
Een godvergeten en vervaarlijke aanblik bood
El matrimonio
Cuando se dio cuenta de cómo las nieblas del tiempo
En los ojos de su esposa apagaban las chispas
Sus mejillas habían envejecido, su frente se había surcado
Entonces se apartó y se consumió de arrepentimiento
Maldijo y se enfureció y se agarró la barba
Y la midió con la mirada, pero ya no podía desearla más
Vio el mayor pecado convertido en deber diabólico
Y cómo ella lo miraba como a un caballo moribundo
Pero ella no moría, aunque su boca infernal
Chupaba la médula de sus huesos, que aún la sostenían
Ella no se atrevía a hablar más, ni a preguntar ni a quejarse
Y temblaba donde estaba parada, pero vivía y seguía sana
Él pensaba: la golpearé hasta matarla y prenderé fuego a la casa
Debo lavar el moho de mis pies rígidos
Y correr a través del fuego y orinar en el agua
Hasta llegar a otro amor, en alguna otra tierra
Pero no la golpeó hasta matarla, porque entre el sueño y la acción
Hay leyes en el camino y obstáculos prácticos
Y también melancolía, que nadie puede explicar
Y que llega por la noche, cuando uno se va a dormir
Así pasaron los años, los niños crecieron
Y vieron que el hombre al que llamaban su padre
Sentado inmóvil y en silencio junto al fuego
Ofrecía una vista olvidada por los dioses y aterradora