De ballade van Daniel
In de jaren twintig dertig
Leefd' alhier in 't vlakke land
Nen artist in hart en nieren
Nen kloeken telg van 't vlaanderland
Daniel kapte grote beelden
In blanke marmer en graniet
Ie boetseerde en ie moeleerde
Nen handiger'n duvel bestond er niet
Maar wat wil 't volk van 't arm vlaanderen
Nen platte steen voor op zijn graf
Laat die artiesten maar creveren
Koop ze maar liever nen bedelstaf
Bie Permeke en bie Verschaeve
Verdiende Daniel dan zijn brood
Ie kneedde de klei tot Lieven Heren
Of ferme vrouwen, naakt en bloot
En een brood mag j' iedereen geven
Maar nooit niemand geen slechte raad
Naar het oosten trok toen Daniel
Wist er van den Duits geen kwaad
En daar kapt' ie en boetseerde
Naar 't antiek griekse model
Germaanse heiden en heldinnen
In een blinkend marmeren vel
Ach ik leefde in de wolken
In Arno Brekers atelier
Ik heb met Goebbels nog pinten gedronken
In een oud berlijns cafe
Wist je dan echt niets van die wapens
En van de fuhrers duivels plan
En van die onschuldige jodenkinderen
Daniel wist je daar echt niets van
Ach ik wistte niets van Dachau
En van Auschwitz al evenmin
Maar dan is mijn herte gebroken
Ben ik gestorven diep binnenin
Achter tralies he 'k dan gezeten
Met mijnen honger en mijn groot verdriet
Naar Argentinie uitgeweken
Mijn vrouw en mijn hope, met meer niet
Pottenbakker is ie daar geworden
In een nederig werkmanskleed
Om zijn ziele te doen genezen
Dag en nacht de klei gekneed
Daniels huis stond wagewijd open
Met arme luizen zijn brood gedeeld
En zo is daar ook den tijd verstreken
Den tijd die alle wonden heelt
La balada de Daniel
En los años veinte y treinta
Vivía aquí en la llanura
Un artista de corazón
Un fuerte hijo de Flandes
Daniel esculpía grandes figuras
En mármol blanco y granito
Él modelaba y moldeaba
No existía un diablo más hábil
Pero ¿qué quiere la gente del pobre Flandes?
Una simple piedra para su tumba
Dejen que esos artistas se pudran
Mejor cómprenles un mendigo
En Permeke y en Verschaeve
Daniel ganaba su pan
Él moldeaba la arcilla en nobles señores
O fuertes mujeres, desnudas y puras
Y un pan puedes darle a cualquiera
Pero nunca malos consejos
Hacia el este se fue entonces Daniel
No sabía nada de los alemanes
Y allí esculpía y modelaba
Siguiendo el modelo griego antiguo
Hechiceros germánicos y heroínas
En un reluciente mármol
Oh, vivía en las nubes
En el taller de Arno Breker
Tomé unas copas con Goebbels
En un antiguo café berlinés
¿Realmente no sabías nada de esas armas?
¿Y del plan diabólico del Führer?
¿Y de esos inocentes niños judíos?
Daniel, ¿realmente no sabías nada de eso?
Oh, no sabía nada de Dachau
Y mucho menos de Auschwitz
Pero entonces mi corazón se rompió
Morí profundamente por dentro
Estuve encerrado entre rejas
Con mi hambre y mi gran tristeza
Huí a Argentina
Con mi esposa y mi esperanza, nada más
Se convirtió en alfarero allí
Vistiendo humildes ropas de obrero
Para sanar su alma
Amasaba la arcilla día y noche
La casa de Daniel estaba siempre abierta
Compartía su pan con los pobres
Y así pasó el tiempo
El tiempo que cura todas las heridas