395px

Rosy

Willem Vermandere

rosy

Rosy schilderde den hemel
met zo woeste meisjeshand
Eindeloos donkere diepe wolken
boven t grauwe polderland
En t schum met t rollend water
de zee die eeuwig ebt en vloed
Dat is de moeder die mie baarde
maar k wil hier weg
ik weet da'k moet

Rosy mengelde de verven
smeirde driftig purper en rood
doeken barstend van verlangen
t is hier al somber
t is hier al dood
Ze tekende wriemelende mensen
zwart in t krit op wit papier
vastgekronkel leven en lijden
laat mie los k wil weg van hier

Rosy kind van zee en polders
met haar haar van goudgeel vlas
met heure prins ver weg getrokken
t scheen da ze tevreden was
ze tekende nu tierlantijntjes
ook heur gordijntjes waren knap
maar de verf en t groot verlangen
zat in ne koffer onder den trap

van einde en verre kwamen vrienden
Rosy kookte sjish kebab
met ravi schankar en me wierook
gleed den tied onmerkbaar rap
maar hoe onmerkbaar kwam de wrevel
t arme hoofd wierd zacht geveld
wat is t' er van min stoute dromen
wat is t' er van min jong geweld

zal ik weer de verve mengelen
voel ik nog die woeste hand
de prins is dan ook maar vertrokken
en zie bleef alleen in t vreemde land
ach mien kind ach vader ach moeder
min verlangen is zo groot
mor van zwerven en van zoeken
en van onmacht ga ik dood

ah t deert mie zo dakket moe zeggen
Rosy's hoofd da dee zo zeer
Rosy kind van zee en polders
lieve Rosy leeft nie meer
Aan t schum en t rollend water
Aan de zee die eeuwig ebt en vloed
aan de donkere diepe wolken
zeg ik Rosy wees gegroet

Rosy

Rosy pintó el cielo
con manos de chica tan salvajes
Infinitas nubes oscuras
sobre la gris tierra de los pólderes
Y la espuma con el agua que rueda
el mar que eternamente sube y baja
Esa es la madre que me dio a luz
pero quiero irme de aquí
sé que debo

Rosy mezcló las pinturas
untó apasionadamente púrpura y rojo
telas reventando de deseo
aquí todo es sombrío
aquí todo es muerte
Ella dibujó personas retorciéndose
negras en el papel blanco
vida y sufrimiento entrelazados
déjame ir, quiero irme de aquí

Rosy, hija del mar y los pólderes
con su cabello de lino dorado
con su príncipe lejos
parecía estar satisfecha
ahora dibujaba adornos
incluso sus cortinas eran elegantes
pero la pintura y el gran deseo
estaban en una maleta bajo la escalera

de lejos vinieron amigos
de Rosy cocinó shish kebab
con Ravi Shankar y mi incienso
el tiempo pasaba inadvertido rápidamente
pero qué imperceptible era la irritación
la pobre cabeza fue suavemente derribada
qué ha sido de mis sueños traviesos
qué ha sido de mi juventud

¿volveré a mezclar las pinturas?
siento aún esa mano salvaje
el príncipe también se ha ido
y ella se quedó sola en tierras extrañas
oh mi niño, oh padre, oh madre
mi deseo es tan grande
pero de vagar y de buscar
y de impotencia me estoy muriendo

ah, me duele tanto tener que decirlo
la cabeza de Rosy dolía tanto
Rosy, hija del mar y los pólderes
querida Rosy ya no está
A la espuma y al agua que rueda
al mar que eternamente sube y baja
a las oscuras nubes profundas
le digo a Rosy, adiós

Escrita por: