Wanneer De Rozen Weer In Bloei Staan
refr.:
Wanneer de rozen weer in bloei staan
Dan brengt een schip een zeeman thuis
Die steeds opnieuw weer zal verlangen
Naar het kleine dorp en het eigen kleine huis
Zijn oudjes stonden aan de kade
Toen hij het zeegat uit zou gaan
Hij wuifde vrolijk aan de reling
Maar in zijn stem klonk toch een traan
refr.
Er kwamen toen de winterstormen
Zijn schip zonk roemloos in de zee
Voorgoed voorbij was zijn belofte
Die hij gedaan had aan de ree
Wanneer de rozen weer in bloei staan
Dan staan twee oudjes aan de ree
Ze turen naar de wijde verte
Der eindeloze wrede wrede zee
Wenn die Rosen wieder blühen
refr.:
Wenn die Rosen wieder blühen
Dann bringt ein Schiff einen Seemann nach Hause
Der immer wieder verlangen wird
Nach dem kleinen Dorf und dem eigenen kleinen Haus
Seine Alten standen an der Kaimauer
Als er aus dem Hafen hinausfahren wollte
Er winkte fröhlich von der Reling
Doch in seiner Stimme klang dennoch ein Wehmutston
refr.
Es kamen dann die Winterstürme
Sein Schiff sank ruhmlos in der See
Für immer vorbei war sein Versprechen
Das er der Küste gegeben hatte
Wenn die Rosen wieder blühen
Dann stehen zwei Alte an der Küste
Sie starren in die weite Ferne
Der endlosen, grausamen, grausamen See