Chimarrão da Saudade
A garoa esbranquiçada pinga na quincha do rancho
Quando vislumbro no gancho lá do varal da ramada
E dependurada a balança toda a tristeza que trago
Nos goles do mate amargo que me alcança a madrugada
Nos goles do mate amargo que me alcança a madrugada
Os horizontes se perdem como nuvem de fumaça
Sem ver o tempo que passa no pensamento conflito
E os olhares perdidos vagueiam pela querência
Como a busca a paciência nesse meu mate solito
(Refrão)
Pra quem mateia em silêncio o tempo volta pra trás
E a lembrança se faz parceira muito a vontade
O chimarrão é um palanque dos aporriados lamentos
Que era um potro sentimento e hoje apenas saudade
Que era um potro sentimento e hoje apenas saudade
Se a primavera em setembro tem cheiro de campo e flor
Um tempo de mais amor no rebrotar das paixões
Quando o minuano assobia cada espaço vazio
São frestas por onde o frio vem judiar dos corações
São frestas por onde o frio vem judiar dos corações
Na meditação campeira de um gauchesco ritual
Onde o galpão é o altar que não tem luxo ou vaidade
Como o amigo sincero que entende o que eu não digo
O fogo chora comigo entre goles de saudade
(Repete o Refrão)
Chimarrão van Verlangen
De witte motregen druppelt op de schuur van de boerderij
Wanneer ik op de haak kijk daar aan de lijn van de overkapping
En de weegschaal hangt vol met al het verdriet dat ik draag
In de slokjes van de bittere mate die me de ochtend brengt
In de slokjes van de bittere mate die me de ochtend brengt
De horizonten vervagen als een wolk van rook
Zonder de tijd te zien die verstrijkt in mijn gedachtenconflict
En de verloren blikken dwalen door de verlangens
Als het zoeken naar geduld in mijn eenzame mate
(Refrein)
Voor wie in stilte mateert, gaat de tijd weer terug
En de herinnering wordt een partner, heel vertrouwd
De chimarrão is een podium voor de treurige klachten
Die ooit een wild gevoel was en nu slechts verlangen is
Die ooit een wild gevoel was en nu slechts verlangen is
Als de lente in september ruikt naar veld en bloem
Een tijd van meer liefde in het herleven van de passies
Wanneer de minuano fluit in elke lege ruimte
Zijn het kieren waar de kou de harten komt pijnigen
Zijn het kieren waar de kou de harten komt pijnigen
In de meditatieve sfeer van een gauchesco ritueel
Waar de schuur het altaar is zonder luxe of ijdelheid
Als de oprechte vriend die begrijpt wat ik niet zeg
Huilt het vuur met me mee tussen slokjes van verlangen
(Herhaal het Refrein)
Escrita por: Eduardo M. Marques / Wilson Paim