Burgemeester Beekmanlaan
De Burgemeester Beekmanlaan
Heeft stille huizen, hoge bomen
Gewoon een laan, hoe zou 't komen
Dat ik er altijd stil blijf staan
Die grijze huizen, rechte ramen
Ze zijn niet eens zo mooi, dat kan
Maar toch, maar toch, ik hou er van
Als van een lieve, ouwe dame
O nee, o nee, ik heb geen reden
Die deze gril van mij verklaart
Maar redenen zijn niet veel waard
En ik ben mateloos tevreeen
Met dit beperkt en klein terrein
Waar ik de eigenaardigheden
Van dit zo veel geprezen heden
Voor vijf minuten kwijt kan zijn
Wanneer ik denk aan deze laan
Dan zie ik in gedachten even
Een zorgeloos, denkbeeldig leven
Ik zie een man de tuin ingaan
Hij kent de bloemen bij hun namen
Hij bindt de roos nog even vast
Een vrouw legt linnen in de kast
De zon schijnt door de hoge ramen
Ze zijn gelukkig in m'n dromen
De kinderen springen door de straat
Totdat de dag ten einde gaat
Dan stijgt de maan boven de bomen
Alweer, alweer een dag voorbij
De nachtegaal fluit nog een wijsje
Een jongen denkt nog aan z'n meisje
Hij lacht, hij gaapt, dan slaapt ook hij
De Burgemeester Beekmanlaan
Is nu nog stil en half vergeten
Hoelang, hoelang nog, God mag weten
Voor ik de huizen leeg zie staan
Voor ik de ruiten in zie gooien
Gebroken glas, gevallen puin
Een platgetrapte achtertuin
Voor ik de bomen zal zien rooien
Ik zou, als iemand dan zou zeggen:
"Wat was daar dan zo prachtig aan?"
Mooi met m'n mond vol tanden staan
Omdat er niks valt uit te leggen
Maar als u zegt: "Stel je niet aan"
Doe ik m'n mond al niet meer open
M'n hart zal breken als ze'm slopen
De Burgemeester Beekmanlaan
Avenida del Alcalde Beekman
En la Avenida del Alcalde Beekman
Hay casas silenciosas, árboles altos
Solo una avenida, ¿cómo será
Que siempre me quedo quieto
Esas casas grises, ventanas rectas
Ni siquiera son tan bonitas, eso es verdad
Pero aún así, aún así, las amo
Como a una dulce anciana
Oh no, oh no, no tengo razón
Que explique esta manía mía
Pero las razones no valen mucho
Y estoy completamente satisfecho
Con este terreno limitado y pequeño
Donde puedo perderme
Por cinco minutos en las peculiaridades
De este tan elogiado presente
Cuando pienso en esta avenida
Veo en mi mente por un instante
Una vida despreocupada e imaginaria
Veo a un hombre entrar al jardín
Él conoce las flores por sus nombres
Ata la rosa una vez más
Una mujer guarda la ropa en el armario
El sol brilla a través de las altas ventanas
Son felices en mis sueños
Los niños saltan por la calle
Hasta que el día llega a su fin
Entonces la luna se eleva sobre los árboles
Otro día ha pasado
El ruiseñor canta una melodía
Un chico aún piensa en su chica
Él sonríe, bosteza, luego también se duerme
La Avenida del Alcalde Beekman
Ahora está tranquila y medio olvidada
Cuánto tiempo, cuánto tiempo más, solo Dios sabe
Antes de ver las casas vacías
Antes de ver las ventanas romperse
Vidrios rotos, escombros caídos
Un patio trasero pisoteado
Antes de ver los árboles ser talados
Si alguien dijera entonces:
'¿Qué había de tan maravilloso allí?'
Me quedaría sin palabras
Porque no hay nada que explicar
Pero si usted dice: 'No te hagas el tonto'
Cierro la boca de inmediato
Mi corazón se romperá si la demuelen
La Avenida del Alcalde Beekman