De zomer van 1910
Zij herinnert zich nog de rozen
De rozen langs het pad, en ook weet zij nog
Dat z' een rode roos had gekozen
Die kleurde zo mooi bij haar wit mousseline
Ze was nog zo jong, zo verschrikkelijk jong
In die zomer van 1910
Zij herinnert zich nog z'n ogen
Z'n mond en het gebaar van z'n hand
Toen hij van haar voorgoed heeft afscheid genomen
En dat zij hem nooit meer, nee nooit meer zou zien
Ze was nog zo jong, zo verschrikkelijk jong
In die zomer van 1910
Die dag is voorbij en die zomer vergaan
Onherroepelijk, onherroepelijk
Toch is die herinnering blijven bestaan
Onveranderlijk, onveranderlijk
De rozen die bloeien nog steeds lang het pad
Waar ze hem voor het laatst heeft ontmoet
Die zomerse dag is verstard tot een beeld
Dat haar bijblijft voor altijd, voorgoed
Die jaren zijn vervlogen
Dat beeld vergeet ze niet, ach, en steeds als zij het ziet
Komen tranen in haar ogen
Omdat het genaad'loos aan haar laat zien:
Je wordt nooit meer bedroefd, maar ook nooit meer verliefd
Nooit meer jong als in 1910
El verano de 1910
Ella recuerda las rosas
Las rosas a lo largo del camino, y también recuerda
Que había elegido una rosa roja
Que combinaba tan bien con su muselina blanca
Ella era tan joven, tan terriblemente joven
En ese verano de 1910
Ella recuerda sus ojos
Su boca y el gesto de su mano
Cuando se despidió de ella para siempre
Y que nunca más lo vería, no nunca más
Ella era tan joven, tan terriblemente joven
En ese verano de 1910
Ese día ha pasado y ese verano ha desaparecido
Irremediablemente, irremediablemente
Sin embargo, ese recuerdo ha perdurado
Inmutable, inmutable
Las rosas aún florecen a lo largo del camino
Donde lo vio por última vez
Ese día veraniego se ha petrificado en una imagen
Que permanece en su memoria para siempre, para siempre
Los años han pasado
Esa imagen no la olvida, oh, y cada vez que la ve
Las lágrimas vienen a sus ojos
Porque sin piedad le muestra:
Nunca más estarás triste, pero tampoco enamorada
Nunca más joven como en 1910