Het hondje van Dirkie
Kleine Dirkie had een hondje door een auto overreden
Met gebroken poot in 't straatgewoel gevonden
Met twee houtjes en een stukkie van een ouwe gonjezak
Had ie 't pootje eerst gespalkt en toen verbonden
Daarna had ie 't dier heel zacht opgepakt en thuisgebracht
En vervuld van stille angst en diepe zorgen
Zei ie: "Mormel, had ook uitgekeken voor je overstak"
En 't voorzichtig in een zolderhoek geborgen
Als 'ie boterhammen kreeg verborg 'ie iedere keer een stukkie
Voor zijn zieke kameraad onder z'n kieltje
En dan sloop ie op z'n tenen met een koppie zonder oor
Naar de zolder en zei: "Vreet nou maar, schlemieltje"
Hekkie keek 'm nou en dan met z'n koppie scheef 's an
De filantropie kon 't beestje niet verwerken
Toen 'ie op een keer wou blaffen siste Dirkie: "Houd je bek
Je ligt zo uit je pension als ze 't merken"
Op een keer kwam Hekkie onverwachts, z'n poot nog in 't verband
De kamer in, een hondje laat zich niet verbieden
Moeder zei: "Nou is de boot an, kijk me zo'n scharminkel an
't Lijkt waarachtig wel de Joodse invalide
Van wie hoort dat stuk gespuis? Straks heb ik Artis in me huis"
Dirkie stamelde, hij kon 't nauwelijks zeggen
"Toen ie onder een auto lee, dacht ik, ik neem 'm effe mee
Anders hadden ze 'm zo maar laten leggen"
"As 'ie binnen 't uur m'n huis niet uit is gaat 'ie in de plomp"
Verklaarde ma "da's wat voor mij, die nare krengen"
Toen zei pa gedecideerd: "Wanneer z'n poot genezen is,
Zal ik 'm persoonlijk naar 't asiel toe brengen"
Dirk zei liefdevol: "Nou teef, de eerste maand ben je weer safe"
Intuitief was ie van de patient gaan houden
Moeder schamperde: "Zeg ober, geef u Hekkie een stukkie kreeft
Man, je moet een villa voor 'm laten bouwen."
Kleine Mies 't jongste zusje noemde Hekkie smalend viezerik
Dan hulde Dirkie zich in hooghartig zwijgen
Soms werd 't 'm wat al te machtig en dan kreet ie: "Treiterkop
Wat is vies, kijk jij maar liever naar je eige"
Eens beet Hek in Miesje's pop, 't meisje gaf het beest een schop
Dirk vloog op en loeide: "Valse Salamander
Raak dat beessie nog 's aan, dan zal ik je effe kreupel slaan
Als 'ie slaag krijgt is 't van mij en van geen ander"
Hekkie leefde ongestoord temidden van conflicten voort
Schoon onbewust dat ze de oorzaak was van rampen
De één vervolgde haar met haat, de ander werd 'r kameraad
Het huisgezin had zich gescheiden in twee kampen
Het ppotje was weer gecureerd, Dirkie had de hond geleerd
Mooi te zitten en nou was ie reuze branie
Vader zei soms: "Klein serpent, zo'n beest is toch intelligent"
"Ja", zei Moeder, "Ga d'r mee naar Sarasani"
Na zes maanden stille oorlog had 't noodlot zich voltrokken
Hekkie had iets raars gedaan in Moeder's kamer
Bertus 't oudste broertje zag 't en riep: "Kijk 's wat een zwijn
Op de trijpen stoelen, Moe", hij greep een hamer
Wierp die Hekkie naar z'n kop, 't beestje vloog schuimbekkend op
Viel toen neer, op dat moment kwam Dirkie binnen
Bleef als vastgenageld staan, keek lijkwit zijn broertje aan
Niemand wist toen wat met Dirkie te beginnen
Zacht als was 't een kostbaar kleinood heeft toen Dirk 't verstarde beest
Naar z'n hoekie op de zolder meegenomen
's Avonds in het donker groef ie in het Vondelpark een kuil
In een eenzaam laantje onder iepebomen
Met een snuitje bleek als was lei 'ie Hekkie onder 't gras
En zei trillend, beide oogjes toegeknepen
"Hekkie, 't was niet mijn schuld, mensen hebben geen geduld
Arm dier, ze hebben jou thuis nooit begrepen"
El perrito de Dirkie
Dirkie, el pequeño, tenía un perrito atropellado por un auto
Con una pata rota, lo encontró en medio del bullicio de la calle
Con dos palitos y un pedazo de un viejo saco de yute
Primero le entablilló la patita y luego la vendó
Luego lo tomó con cuidado y lo llevó a casa
Lleno de silencioso miedo y profunda preocupación
Dijo: 'Bicho, debiste haber mirado antes de cruzar'
Y lo guardó con cuidado en un rincón del desván
Cada vez que recibía un sándwich, escondía un pedazo
Para su enfermo compañero bajo su camiseta
Y luego se deslizaba en puntillas con una oreja faltante
Hacia el desván y decía: 'Come ahora, pobrecito'
Hekkie lo miraba de vez en cuando con la cabeza inclinada
La filantropía no podía entender al animalito
Cuando una vez quiso ladrar, Dirkie silbó: 'Cállate
Te echarán del hospedaje si se dan cuenta'
Una vez Hekkie entró inesperadamente, con la pata aún vendada
A la habitación, un perrito no se deja prohibir
La madre dijo: 'Ahora sí que estamos en problemas, mira a ese esmirriado
Parece realmente el inválido judío
¿De quién es esa escoria? Pronto tendré un zoológico en casa'
Dirkie balbuceó, apenas podía decir
'Cuando estaba bajo un auto, pensé en llevármelo
Sino lo habrían dejado ahí tirado'
'Si en una hora no se va de mi casa, lo tiraré al agua'
Declaró la madre 'eso es para mí, esas desagradables criaturas'
Entonces el padre dijo decidido: 'Cuando su pata sane
Lo llevaré personalmente al refugio'
Dirk dijo amorosamente: 'Por ahora, perra, estás a salvo el primer mes'
Intuitivamente había empezado a querer al paciente
La madre burlonamente dijo: 'Oye camarero, dale a Hekkie un poco de langosta
Hombre, deberías construirle una villa'
La pequeña Mies, la hermana menor, llamaba a Hekkie despectivamente asqueroso
Entonces Dirkie se envolvía en un silencio altivo
A veces se le hacía demasiado y entonces gritaba: 'Cabezón
¿Qué es asqueroso? Mejor mira hacia ti mismo'
Una vez Hek mordió la muñeca de Miesje, la niña le dio una patada
Dirk saltó y rugió: 'Falsa Salamandra
Toca a esa criatura de nuevo, y te dejaré coja
Si recibe una paliza, será por mí y nadie más'
Hekkie vivía sin preocupaciones en medio de conflictos
Sin saber que era la causa de desgracias
Unos la perseguían con odio, otros se volvían sus amigos
La familia se había dividido en dos bandos
La patita se había curado de nuevo, Dirkie había enseñado al perro
A sentarse bien y ahora era muy valiente
A veces el padre decía: 'Pequeño serpiente, este animal es inteligente'
'Sí', dijo la madre, 'Llévalo al circo'
Después de seis meses de guerra silenciosa, la tragedia se consumó
Hekkie había hecho algo extraño en la habitación de la madre
Bertus, el hermano mayor, lo vio y gritó: 'Mira qué cerdo
En las sillas de terciopelo, Mamá', agarró un martillo
Lo lanzó a la cabeza de Hekkie, el animal salió espumando
Cayó, en ese momento entró Dirkie
Se quedó clavado en su lugar, miró a su hermano pálido
Nadie sabía qué hacer con Dirkie
Con cuidado como si fuera una joya preciosa, Dirk llevó al animal inmóvil
A su rincón en el desván
En la oscuridad de la noche, cavó un hoyo en el Vondelpark
En un callejón solitario bajo los árboles de tilo
Con un hocico pálido como cera, dejó a Hekkie bajo la hierba
Y dijo temblando, con los ojos cerrados
'Hekkie, no fue mi culpa, la gente no tiene paciencia
Pobre animal, nunca te comprendieron en casa'