Likbør
Bondn før oppstaobeel aolaina han for, ottamaole ra va å aovabøre sto.
utn styvingen fø i huga han va, sjao jite budkapen pao Flo.
Fram om Flatadn han komen va, ai bøsele folkafer han skimta.
Ittekårt dao han skjøna ke so va pao fere,
hildt han seg fø bringao å ba ti vaor Herre.
Ai likbør va pao veg.
Bondn ondrast ken følgje fø va, dao børi kom nerare fekk han svar.
Oppi kjistao laog grandn sin far, likblainke, velstelde, daue han va.
Bondn taig om dinna hiska hendingi, skolde verkle dauen ta grandn sin far?
To nete gjikk å bondn fekk svar,
fø ve kvelda feetabeel henta dauen grandn sin far.
Likbøri stemde. Faren va daue
Funeral
El granjero se levantó temprano en la mañana, preparó su arado y fue a arar el campo.
Con la imagen de su padre en la mente, recordó cómo solía llevar la capa de Flo.
Cuando llegó a Flatadn, vio a la gente ocupada que divisaba.
Después de un rato, entendió lo que estaba pasando,
se preparó para llevar y darle a su Señor.
Y el funeral estaba en camino.
El granjero se preguntaba quién seguiría adelante, cuando se acercó, obtuvo respuesta.
En el ataúd yacía su padre, con la mirada fija, bien vestido, ya muerto.
El granjero se enfrentó a esta triste situación, ¿debía enterrar a su padre muerto?
Dos noches pasaron y el granjero obtuvo respuesta,
en la noche del funeral llevó a su padre fallecido.
El funeral fue real. El padre estaba muerto