Á Altari Meistarans
Aldauði og gnístur tanna
þÚ hefur vakið meistarann
Lagt er á höfuð hans ennisdjásn; líkneski dýrsins
Skarlatsrautt -purpurar gimsteinar perlur
Á altari meistarans er gullbikar fullur viðurstyggðar
Brimfullar eru þessar skálar reiðinnar
Hann drekkur þjáninguna þína og árvökul á þér eru hans augu
Athygli hans jafn voðaleg og rödd ofan úr gröfinni
Sú rödd sem lúðrablástur
Herlúðrar hljómandi úr kosmískum fjarska
Hann gerir hreiður úr iðrum þínum
Tómarúm úr hjarta þínu
Hann er klæddur sólinni og virðist snertur af eldi
Umlykjandi skuggar líkastir grimmu svartnættinu
Táknin þau öll öskra að seiðurinn hefur verið rofinn
Að lyklar undirdjúpanna hafi á svipstundu umbreyst í hlekki
Altarið sem þú hafðir ætlað sem fangelsi hefur orðið þín eigin gröf
En el Altar del Maestro
Aldabas y chispas de dientes
Has despertado al maestro
Colocado en su cabeza la corona de espinas; la imagen del animal
Escarlata - púrpura, gemas de rubíes y perlas
En el altar del maestro hay una copa de oro llena de horror
Estas copas rebosantes de ira
Él bebe tu sufrimiento y sus ojos son testigos de tu agonía
Su atención tan aterradora como una voz desde la tumba
Esa voz como un rugido
Rugidos resonando desde la lejanía cósmica
Él hace nido en tus entrañas
Un vacío en tu corazón
Está vestido con el sol y parece tocado por el fuego
Sombras envolventes similares a la oscuridad cruel
Todos esos signos gritan que la magia ha sido rota
Que las llaves de las profundidades se han convertido en grilletes en un instante
El altar que pensaste como prisión se ha convertido en tu propia tumba