O Homem do Leme
Sozinho na noite
Um barco ruma, para onde vai?
Uma luz no escuro
Brilha a direito, ofusca as demais
E mais que uma onda, mais que uma maré
Tentaram prendê-lo, impor-lhe uma fé
Mas vogando à vontade, rompendo a saudade
Vai quem já nada teme, vai o homem do leme
E uma vontade de rir nasce do fundo do ser
E uma vontade de ir, correr o mundo e partir
A vida é sempre a perder
No fundo do mar
Jazem os outros, os que lá ficaram
Em dias cinzentos
Descanso eterno lá encontraram
E mais que uma onda, mais que uma maré
Tentaram prendê-lo, impor-lhe uma fé
Mas vogando à vontade, rompendo a saudade
Vai quem já nada teme, vai o homem do leme
E uma vontade de rir nasce do fundo do ser
E uma vontade de ir, correr o mundo e partir
A vida é sempre a perder
No fundo horizonte
Sopra o murmúrio, para onde vai?
No fundo do tempo
Foge o futuro, é tarde demais
E uma vontade de rir nasce no fundo do ser
E uma vontade de ir, correr o mundo e partir
A vida é sempre a perder
E uma vontade de rir nasce no fundo do ser (de rir, de rir, de rir, de rir)
De Man van het Roer
Alleen in de nacht
Vaart een schip, waarheen gaat het?
Een licht in het donker
Schijnt recht vooruit, verblindt de rest
En meer dan een golf, meer dan een getij
Probeerden ze hem vast te houden, hem een geloof op te leggen
Maar, varend naar eigen wil, brekend met de heimwee
Gaat degene die niets meer vreest, gaat de man van het roer
En een verlangen om te lachen, komt uit de diepte van het zijn
En een verlangen om te gaan, de wereld te verkennen en te vertrekken
Het leven is altijd verliezen
Op de bodem van de zee
Liggen de anderen, degenen die daar zijn gebleven
In grijze dagen
Vonden ze daar de eeuwige rust
En meer dan een golf, meer dan een getij
Probeerden ze hem vast te houden, hem een geloof op te leggen
Maar, varend naar eigen wil, brekend met de heimwee
Gaat degene die niets meer vreest, gaat de man van het roer
En een verlangen om te lachen, komt uit de diepte van het zijn
En een verlangen om te gaan, de wereld te verkennen en te vertrekken
Het leven is altijd verliezen
Aan de verre horizon
Waait het gefluister waarheen het gaat
In de diepte van de tijd
Ontsnapt de toekomst, het is te laat
En een verlangen om te lachen komt uit de diepte van het zijn
En een verlangen om te gaan, de wereld te verkennen en te vertrekken
Het leven is altijd verliezen
En een verlangen om te lachen komt uit de diepte van het zijn
Escrita por: António Manuel Lopes dos Santos / Carlos Eduardo Cardoso Pinto Ferreira / José Pedro Amaro dos Santos Reis / João Manuel Pereira Figueiredo Cabeleira / Tim