Niks meer te vieren
Ik schreef je duizenden gedichten lieve lieve
Ik ken ze allemaal nog uit mijn hoofd
Net zoals jouw urenlange brieven
Waarin je mij een rozentuin belooft
Ik weet nog hoe we wandelden in Zandvoort
Zonsondergang en een nog warm strand
Jij gaf mij op al mijn vragen antwoord
En kneep daarbij zachtjes in mijn hand
Nu, zeven jaren later, weet ik niet wat ik wil
We zwijgen allebei, het is zo angstaanjagend stil
refrain:
Niks meer te vieren. Niks meer te vieren
Er is echt niks waarmee ik jou nog kan versieren
De koek is op, er liggen kruimels op de plank
We zitten elke avond verslagen op de bank
Ik weet niet waarmee ik jou nog kan versieren
Er is niks, maar dan ook echt niks meer te vieren
We liftten naar Venetie en Londen
We sjouwden dwars door Rome en Parijs
Uitgelaten als twee jonge honden
We gingen over halve nachten ijs
We zagen alle kroegen, kathedralen
We zagen enkel vuur en nog geen as
Ik vertelde jou fantastische verhalen
Waarin elke minnaar overwinnaar was
Nu, zeven jaren later, zijn we aan elkaar gewend
En we denken allebei aan het sluiten van de tent
refrain
Nu zijn wij twee kinderen later
En zwijgen tot het middernachtelijk uur
Dan kijken we jaloers naar onze kater
Die gaat na het laatste nieuws op avontuur
Je vraagt of ik de asbakken wil legen
Terwijl jij jezelf lui de trap op gaapt
Ik kom jou vannacht niet meer echt tegen
Ik weet als ik boven kom dat je al slaapt
Maar volgens jou, mijn liefste, is er met ons niets mis
Omdat het bij alle vrienden precies hetzelfde is
Ya no hay nada que celebrar
Escribí miles de poemas, querida querida
Todavía los recuerdo todos de memoria
Al igual que tus largas cartas
Donde me prometías un jardín de rosas
Recuerdo cómo paseábamos en Zandvoort
Atardecer y una playa aún cálida
Tú respondías a todas mis preguntas
Y apretabas suavemente mi mano
Ahora, siete años después, no sé lo que quiero
Ambos guardamos silencio, es tan aterradoramente tranquilo
Estribillo:
Ya no hay nada que celebrar. Ya no hay nada que celebrar
Realmente no hay nada con lo que aún pueda sorprenderte
Se acabó, hay migas en la mesa
Nos sentamos cada noche derrotados en el sofá
No sé con qué aún puedo sorprenderte
No hay nada, absolutamente nada más que celebrar
Fuimos a dedo a Venecia y Londres
Caminamos por Roma y París
Eufóricos como dos cachorros
Cruzamos noches enteras sobre hielo
Vimos todos los bares, catedrales
Solo vimos fuego y aún no cenizas
Te contaba historias fantásticas
Donde cada amante era un vencedor
Ahora, siete años después, estamos acostumbrados el uno al otro
Y ambos pensamos en cerrar la tienda
Estribillo
Ahora tenemos dos niños más
Y guardamos silencio hasta la medianoche
Luego miramos con envidia a nuestro gato
Que después de las noticias se va de aventuras
Me pides que vacíe los ceniceros
Mientras tú subes perezosamente las escaleras
Esta noche no te encontraré realmente
Sé que cuando suba ya estarás dormida
Pero según tú, mi amor, no hay nada malo entre nosotros
Porque con todos los amigos es exactamente lo mismo