De klok
Ik kijk een uurtje naar de klok
De wijzers gaan ontzettend vlug
Ze gaan jaren achteruit
Dus jij bent opeens terug
En alle fouten die we maakten
Nee, die maken we niet meer
Ik droom dat veel te vaak, Suzanne
Elke nacht droom ik het weer
En voor de kanker van Marianne
Vindt men op tijd een medicijn
En Jaap bedenkt zich dan
Laat zich niet vallen voor die trein
Ik denk het fel en bang en luid
De klok moet terug, moet achteruit
Ik kijk een uurtje naar de klok
De wijzers gaan onzettend vlug
Ze gaan jaren achteruit
En iedereen komt terug
Opeens staat daar m'n ome Frits
Die heel dreigend naar me zwijgt
Omdat hij, zoals je weet
Nog duizend gulden van me krijgt
Of je ziet opeens die vriend
Nogal verbeten voor je staan
Omdat jij het met zijn vrouw
Een keer of twintig hebt gedaan
Dan denk je fel en bang en luid
De klok moet terug, dus weer vooruit
Het is maar goed dat dat niet kan
De wijzers snellen voort en voort
Alles gaat maar door en door
De tijd, die wordt door niets gestoord
Wij restaureren vaak een pand
Behouden soms een oude brug
Maar Marianne, Jaap en Frits
Die komen nooit meer bij me terug
De huizen aan de Prinsengracht
Ze staan er vele eeuwen lang
Maar wij verdwijnen stuk voor stuk
De tijd die heeft ons in de tang
Maar weet je wat ik dan heel graag wil
De klok niet heen of terug maar stil
Zodat het prachtige moment
Die nacht in bed, die schaterlach
Dat gevoel dat nooit echt went
Dat dat wat langer blijven mag
Het heerlijke dronkemansdiner
Of het applaus straks aan het eind
Of die vakantie met z'n twee
Dat die niet zomaar verdwijnt
Maar even blijft, heel even blijft
Verdomme, u begrijpt me wel
Ik sta er niet te lang bij stil
Daarvoor gaat alles veel te snel
En daar ben ik hier niet voor
We moeten door, we moeten door
El reloj
Miro una hora el reloj
Las manecillas van increíblemente rápido
Retroceden años
Así que de repente estás de vuelta
Y todos los errores que cometimos
No los cometemos más
Sueño eso demasiado a menudo, Susana
Cada noche sueño de nuevo
Y para el cáncer de Mariana
Encuentran a tiempo una medicina
Y Jaimito entonces reflexiona
No se deja caer por ese tren
Pienso fuerte y asustado y fuerte
El reloj debe retroceder, debe ir hacia atrás
Miro una hora el reloj
Las manecillas van increíblemente rápido
Retroceden años
Y todos regresan
De repente está ahí mi tío Fito
Que me mira amenazante en silencio
Porque, como sabes
Todavía me debe mil florines
O de repente ves a ese amigo
Bastante enojado parado frente a ti
Porque te acostaste con su esposa
Unas veinte veces
Entonces piensas fuerte y asustado y fuerte
El reloj debe retroceder, así que adelante de nuevo
Es bueno que eso no pueda suceder
Las manecillas avanzan y avanzan
Todo sigue y sigue
El tiempo, que no se detiene por nada
A menudo restauramos un edificio
A veces conservamos un viejo puente
Pero Mariana, Jaimito y Fito
Nunca volverán a mí
Las casas en el Prinsengracht
Han estado allí durante muchos siglos
Pero nosotros desaparecemos uno a uno
El tiempo nos tiene atrapados
Pero sabes lo que realmente quiero
Que el reloj no avance ni retroceda, sino que se detenga
Para que el hermoso momento
Esa noche en la cama, esa carcajada
Esa sensación que nunca se acostumbra realmente
Que eso permanezca un poco más
La deliciosa cena de borrachos
O los aplausos al final
O esas vacaciones juntos
Que no desaparezcan fácilmente
Sino que permanezcan un poco, solo un poco
Maldición, usted me entiende
No me detengo mucho en eso
Porque todo va demasiado rápido
Y no estoy aquí para eso
Debemos seguir, debemos seguir