Serce ogrodu
Na pustej arenie stoi człowiek,
czekający na przeciwnika.
Wyprostowany, z uniesioną dumnie głową
ze strachem w oczach czeka...
Po arenie biega w białej sukience
Dziewczyna z wiatrem we włosach.
Z uśmiechem na twarzy i opętaniem w oczach
Rozrzuca splamione krwią kwiaty.
Bosymi stopkami stąpając po ziemi
depcze dusze dzielnych wojowników...
Niespodziewanie ukazała się postać
Trzymająca w ręku kosę
Wojownik już wiedział, że nadszedł czas walki,
Podniósł więc z ziemi miecz.
Przeciwnik podszedł wykonał ruch,
Wojownik padł na ziemię...
Dziewczynka śmiejąc się podniosła świeży kwiat
I rzuciła na ziemię splamiony krwią.
Corazón del jardín
En la arena vacía se encuentra un hombre,
esperando a su oponente.
Erguido, con la cabeza en alto con orgullo
espera con miedo en los ojos...
Por la arena corre una chica con un vestido blanco,
con el viento en su cabello.
Con una sonrisa en el rostro y lágrimas en los ojos
esparce flores manchadas de sangre.
Caminando descalza sobre la tierra
pisa las almas de valientes guerreros...
Inesperadamente apareció una figura
sosteniendo una hoz en la mano.
El guerrero sabía que era hora de luchar,
así que levantó su espada del suelo.
El oponente se acercó y realizó un movimiento,
el guerrero cayó al suelo...
La niña, riendo, levantó una flor fresca
y la arrojó al suelo manchado de sangre.