Şarapnel
Kırılıp dökülen bir ömür yaşadığın
Parçaları ayrı şehirlerde
Bir şarapneldi patladı yalnızlığın
Sadece kendin vardın menzilde
Pudra şekeriyken o silik mutluluğun
Günden güne eridi gitti ellerinde
Bir yorgan gibi üşüdükçe sokulduğun
Kaskatı kesilmiş bomboş geçmişte
Kaşıdıkça büyüyen bir kabuk taşıdığın
Yarası apayrı bedenlerde
Kartondan yapma bir kayıktı mutluluğun
Karaya vurdu delik yelkeniyle
Bitsin istiyorsun artık bedeli önemsiz
Çünkü yorgunsun artık kalıverdin kimsesiz
Nefes almak zor artık bitsin eziyetsiz
Susmak istiyorsun artık kelimeler gereksiz
Susma ne olur susma
Çünkü muhtaçsın haykırmaya
Korkma korkma
Korkmuyor kader denen yosma
Susma ne olur susma
Çünkü muhtaçsın haykırmaya
Korkma ne olur korkma
Sıran gelecekti korktukça unutma
Metralla
Viviste una vida que se rompió y se derramó
Sus pedazos en ciudades separadas
Fue como una metralla que estalló tu soledad
Solo tenías a ti mismo en tu alcance
Tu felicidad, antes dulce como azúcar en polvo
Se desvaneció día a día de tus manos
Como una manta en la que te acurrucas cuando tienes frío
En un pasado rígido y vacío
Llevabas una costra que crecía al rascarte
Una herida en cuerpos diferentes
Tu felicidad era un bote de cartón
Que encalló con su vela rota
Quieres que termine, ya no importa el precio
Porque estás cansado, te quedaste solo
Respirar se vuelve difícil, que termine sin sufrimiento
Quieres callar, las palabras son innecesarias
No te calles, por favor, no te calles
Porque necesitas gritar
No tengas miedo, no tengas miedo
El destino, llamado prostituta, no tiene miedo
No te calles, por favor, no te calles
Porque necesitas gritar
No tengas miedo, por favor, no tengas miedo
Tu turno llegaría, no olvides mientras más temes