De bruid
"M'n zoon", zo sprak de vader
"Jij wordt een rijk bankier
M'n vriend z'n liefste dochter
Die komt logeren hier
Ze heeft nu al de leeftijd
Van bijna twintig jaar
Ik zal toch zo graag worden
De vader van het paar"
"Ach nee", zei toen die jongen
"Ach vader, vergeef het mij
Ik kan met haar niet trouwen
Mijn hart is niet meer vrij
Want ik bemin in stilte
Een meisje lief en teer"
"Welnu", sprak boos de vader
"Dan ben je m'n zoon niet meer"
Des avonds is de jongen
Naar 't meisje heen gegaan
Ze zei "wat kijk je treurig
Wat blijf je verlegen staan"
Hij zei "we moeten scheiden
M'n hart blijft jou verpand
Mijn vader dwingt me te trouwen
Een meisje van rijke stand"
"Moet jij een ander trouwen
Doe dan maar je vaders' zin
Dat geld gaat boven liefde
Dat zie ik nu wel in"
Ze namen teder afscheid
Geslagen ging hij weer
Haar hartje was gebroken
En zij viel toen snikkend neer
De trouwdag was gekomen
Een trouwdag zonder lach
Hij dacht aan z'n eerste meisje
Dat hij nu nooit meer zag
Op weg naar zijn aanstaande
In de arm 't bruidsboeket
Passeerde hij haar woning
Ging binnen met zachte tred
Daar lag z'n teergeliefde
Een blos op haar bleek gelaat
Hij smeekte om vergeving
't Was nog niet te laat
Ze zei met matte glimlach
Terwijl ze haar ogen sloot
"Ga jij gerust naar die ander
Want ik ben de bruid des doods"
La novia
"Mi hijo", así habló el padre
"Te convertirás en un rico banquero
La hija más querida de mi amigo
Vendrá a quedarse aquí
Ya tiene la edad
Casi veinte años
Me gustaría tanto
Ser el padre de la pareja"
"Oh no", dijo entonces el joven
"Oh padre, perdóname
No puedo casarme con ella
Mi corazón ya no está libre
Porque amo en silencio
A una chica dulce y tierna"
"Bueno", dijo enojado el padre
"Entonces ya no eres mi hijo"
Por la noche, el joven
Fue a ver a la chica
Ella dijo "¿Por qué tan triste?
¿Por qué te quedas tan tímido?"
Él dijo "Debemos separarnos
Mi corazón sigue siendo tuyo
Mi padre me obliga a casarme
Con una chica de alta alcurnia"
"Si debes casarte con otra
Haz la voluntad de tu padre
El dinero está por encima del amor
Eso veo ahora"
Se despidieron tiernamente
Él se fue golpeado
Su corazón estaba roto
Y ella cayó llorando
Llegó el día de la boda
Un día de boda sin sonrisas
Él pensaba en su primera chica
Que ya nunca vería
Camino a su futura esposa
Con el ramo de novia en brazos
Pasó por su casa
Entró con paso suave
Allí yacía su amada
Un rubor en su pálido rostro
Él suplicó perdón
Todavía no era tarde
Ella dijo con una débil sonrisa
Mientras cerraba los ojos
"Ve tranquilo con la otra
Porque yo soy la novia de la muerte"