Het broekje van Jantje
Er was eens een haveloos ventje
Dat vroeg aan z'n moeder een broek
Maar moeder verdiende geen centjes
En vader was wekenlang zoek
Ach, moedertje geef me geen standje
Er zit in m'n broekie een scheur
De jongens op school roepen: "Jantje
Jouw billen die zien we d'r deur"
De moeder werd ziek van de zorgen
Lag stil en bedrukt in een hoek
Geen mens die haar centen wou borgen
En Jantje vroeg toch om z'n broek
Toen heeft ze haar rok uit getrokken
De enigste die ze bezat
En maakte van stukken en brokken
Een broek voor haar enigste schat
Nu konden ze Jantje niet plagen
Nu waren z'n billen niet bloot
Maar voor hij zijn broekie kon dragen
Ging moeder van narigheid dood
Ze stierf van 't sjouwen en slaven
Vervloekt en verwenst door haar man
Toen Jantje haar mee ging begraven
Toen had 'ie zijn broekie pas an
El pantalón de Juanito
Hubo una vez un niño desaliñado
Que le pidió a su madre un pantalón
Pero la madre no ganaba dinero
Y el padre estuvo desaparecido por semanas
Ay, mamita, no me regañes
Mi pantaloncito tiene un agujero
Los chicos en la escuela gritan: 'Juanito
Tus nalgas se ven por ahí'
La madre se enfermó de preocupaciones
Yacía quieta y abatida en un rincón
Nadie quería prestarle dinero
Y Juanito seguía pidiendo su pantalón
Entonces ella se quitó la falda
La única que poseía
Y con pedazos y trozos
Hizo un pantalón para su único tesoro
Ahora no podían molestar a Juanito
Ahora sus nalgas no estaban al aire
Pero antes de que pudiera usar su pantaloncito
La madre murió de tristeza
Murió de tanto trabajar y esclavizarse
Maldita y maldecida por su esposo
Cuando Juanito la acompañó a enterrar
Fue entonces cuando se puso su pantaloncito