Jantje aan de telefoon
't Is stil in huis, zonder gedruis
Staat kleine Jan voor 't raam
Zijn oogjes dicht, met bleek gezicht
Zijn kleine handjes tesaam
Zachtjes staat hij daar te wenen
Zijn moesje ging van hem henen
Moesje, lieve kleine moesje
Waarom ben je heen gegaan
Naar d'hemel heen, liet ons alleen
Pappie en mij tesaam
Laat niets meer van je weten
Waarom jij ons verliet
Wij zullen je toch nooit vergeten
Ach, wij hebben toch zo'n verdriet
Plots'ling verlicht zijn bleek gezicht
En met een blijde lach
Gaat hij gewoon naar de telefoon
Vraagt aan de meid dan heel zacht
"Mientje, wil jij me nog even
't Nummer van de hemel geven
Zie, ik wou aan moesje vragen
Waarom zij ons niet eens schrijft
Wij horen toch niets van moeder lief
Weet je niet waar ze blijft?"
De meid ziet op hem neder
Vraagt 't nummer van pa's kantoor
"Hier heb je het al", zegt ze teder
"Ga 't nu maar eens vragen, hoor"
Op 't kantoor van pa klinkt dan weldra
De bel van 't telefoontoestel
Een zachte stem vraagt dan aan hem
"Spreek ik met de hemel, wel
Moesje, ik smeek u zo teder
Kom bij pa en Jantje weder"
Pa krijgt tranen in z'n ogen
En antwoordt met droeve stem
"M'n liefste Jan, je weet dat 't niet kan
Daar'k in de hemel ben
M'n lieve kleine jongen
Wees altijd braaf en zoet
Dan weet ik zeker dat
De tijd komt
Dat je mij in de hemel ontmoet"
Jantje al teléfono
En casa reina el silencio, sin ruido
Pequeño Juan está frente a la ventana
Sus ojitos cerrados, con el rostro pálido
Sus manitas juntas
Suavemente llora
Su mamá se fue de su lado
Mamá, querida mamá
¿Por qué te has ido?
Al cielo, nos dejaste solos
Papá y yo juntos
No sabemos nada de ti
¿Por qué nos abandonaste?
Nunca te olvidaremos
Oh, qué tristeza tenemos
De repente, su rostro pálido se ilumina
Y con una sonrisa alegre
Va directo al teléfono
Le pregunta a la criada muy suavemente
'Mientje, ¿me podrías dar
El número del cielo?
Quería preguntarle a mamá
Por qué no nos escribe
No sabemos nada de mamá querida
¿No sabes dónde está?'
La criada lo mira
Le da el número de la oficina de papá
'Aquí lo tienes', le dice con ternura
'Ve a preguntar, escucha'
En la oficina de papá pronto suena
El timbre del teléfono
Una voz suave le pregunta
'¿Hablo con el cielo, verdad?
Mamá, te ruego tan tiernamente
Ven de nuevo con papá y Juanito'
Papá se le llenan los ojos de lágrimas
Y responde con voz triste
'Mi querido Juan, sabes que no es posible
Porque estoy en el cielo
Mi dulce niño
Sé siempre bueno y amable
Estoy segura de que
Llegará el momento
En que nos encontraremos en el cielo'