À Perte de Rue
Je fais les cent pas et cent fois le tour de mes poches
Chaque pas de plus qui m'éloignera me rapproche
Les rues que l'on rase les gens que l'ont croise nous emportent
Je m'élance et me raccroche
Suivant l'avenue qui longe le parvis d'une gare
Puis sur d'autres rues qui donneront sur un boulevard
C'est un raccourci je longe à côté du trottoir
Rendez-vous donné nulle part
Je vais droit devant, droit devant moi
Où ça, je sais ça je sais pas
Suivant le mouvement perpétuellement
Disparaissent les passants
À perte de rue, je m'abandonne
La nuit venue quand tous les autres dorment
À l'inconnu, quand minuit sonne
Je ne suis plus personne
À perte de rue, je tourbillonne
Le bruit qui dure de mes pas qui résonnent
S'en va sans but quand minuit sonne
Je ne suis plus personne
Les rideaux de fer sur les magasins descendus
Au néons s'éclaire un logo lointain suspendu
Sur les réverbères un peu de lumière disparue
L'univers d'une ville à nu
Les premiers passants, les premiers croissants se préparent
La journée en blanc prête à repasser son costard
Quelques habitants, quelques oiseaux cinq heure et quart
Le premier métro qui part
Je vais droit devant, droit devant moi
Où ça, je sais ça je sais pas
Suivant le mouvement perpétuellement
Disparaissent les passants
À perte de rue, je m'abandonne
La nuit venue quand tous les autres dorment
À l'inconnu, quand minuit sonne
Je ne suis plus personne
À perte de rue, je tourbillonne
Le bruit qui dure de mes pas qui résonnent
À l'inconnu, quand minuit sonne
Je ne suis plus personne
À perte de rue je m'abandonne
La nuit venue quand tous les autres dorment
À l'inconnu quand minuit sonne
Je ne suis plus personne
Aan het Einde van de Straat
Ik loop heen en weer en tel keer op keer mijn zakken
Elke stap die me verder wegbrengt, brengt me dichterbij
De straten die we afbreken, de mensen die we tegenkomen, nemen ons mee
Ik spring vooruit en houd me vast
Volg de laan langs het plein van een station
Dan op andere straten die uitkomen op een boulevard
Het is een kortere weg, ik loop naast het trottoir
Afspraak gemaakt, nergens te vinden
Ik ga recht vooruit, recht voor me uit
Waarheen, dat weet ik niet
Volg de beweging, voortdurend
Verdwijnen de voorbijgangers
Aan het einde van de straat, geef ik me over
Als de nacht valt en iedereen slaapt
Aan het onbekende, als het middernacht slaat
Ben ik niemand meer
Aan het einde van de straat, draai ik rond
Het geluid van mijn stappen die weerklinken
Verdwijnt zonder doel als het middernacht slaat
Ben ik niemand meer
De ijzeren gordijnen van de gesloten winkels
Bij de neonlichten verlicht een verre logo dat hangt
Op de lantaarns is een beetje licht verdwenen
Het universum van een stad blootgelegd
De eerste voorbijgangers, de eerste croissants worden klaargemaakt
De dag in het wit staat klaar om zijn pak weer aan te trekken
Een paar bewoners, een paar vogels, kwart over vijf
De eerste metro die vertrekt
Ik ga recht vooruit, recht voor me uit
Waarheen, dat weet ik niet
Volg de beweging, voortdurend
Verdwijnen de voorbijgangers
Aan het einde van de straat, geef ik me over
Als de nacht valt en iedereen slaapt
Aan het onbekende, als het middernacht slaat
Ben ik niemand meer
Aan het einde van de straat, draai ik rond
Het geluid van mijn stappen die weerklinken
Aan het onbekende, als het middernacht slaat
Ben ik niemand meer
Aan het einde van de straat geef ik me over
Als de nacht valt en iedereen slaapt
Aan het onbekende als het middernacht slaat
Ben ik niemand meer