J'ai Tant Escamoté
J'ai tant escamoté, l'angle des parapets
De mes incontournables et de mes indomptables
Dédicacé mes nuits, et levé les poignets
Sur les comptoirs luisants de flaques innombrables
De chagrins sans marée, de mensonges enjambés
Des marais de promesses, non moi je n'en veux plus
Juste que disparaisse, le goût du survécu
Et que des alibis, je me déshabitue
Et pour qu'on intoxique mes veines assoiffées
Je vous tends ma chemise, baisse mon pantalon
Je suis nue comme un vers, dt je remplis d'hiver
Cette folle tentation, qui gèle mes frissons
Aux phares sans lumière, je me suis accrochée
Et gravée sur ma chair au cuir désespéré
L'encre de mes chimères, celle de vos baisers
Tarie dans les ornières de mon identité
Les fugues sans frontière, les refuges obtus
L'alphabet du bréviaire, non, moi je n'en veux plus
Je confesse à ma bière tous ces malentendus
J'avoue à la kermesse mon paradis perdu
Et pour qu'on intoxique mes veines assoiffées
Je vous tends ma chemise, baisse mon pantalon
Je suis nue comme un vers, dt je remplis d'hiver
Cette folle tentation, qui gèle mes frissons
J'ai tant escamoté l'ange de ma liberté
De mes incontournables et de mes indomptables
Que les angles du ciel, ceux de la charité
Ont lu dans mon regard l'aurore insurmontable
De mes lambeaux de larmes, de mon cœur ébréché
Du souffle et de sa panne, non, moi je n'en veux plus
Je dissous mon absence, je renais en silence
Je serre tout contre moi, le saints du porte-clé
Et pour qu'on intoxique mes veines assoiffées
Je vous tends ma chemise, baisse mon pantalon
Je suis nue comme un vers, et je remplis d'hiver
Cette folle tentation, qui gèle mes frissons
Et pour qu'on intoxique mes veines assoiffées
Je vous rends ma chemise ivre de liberté
Je délaisse l'hiver, je laisse à l'abandon
Cette folle tentation qui gèle mes frissons
Ik heb zoveel verborgen
Ik heb zoveel verborgen, de hoeken van de leuningen
Van mijn onmisbare en mijn ongetemde
Gewijd mijn nachten, en mijn polsen geheven
Op de glanzende baren van talloze plassen
Van verdriet zonder getij, van leugens overgestoken
Van moerassen vol beloftes, nee, ik wil er niet meer
Gewoon dat de smaak van overleven verdwijnt
En dat ik van alibi's, me ontdoe
En zodat men mijn dorstige aderen vergiftigt
Strek ik mijn shirt naar jullie uit, laat mijn broek zakken
Ik ben naakt als een worm, en ik vul met winter
Deze gekke verleiding, die mijn rillingen bevriest
Aan de lichtloze lichten, heb ik me vastgeklampt
En gegraveerd op mijn huid, in wanhopig leer
De inkt van mijn schimmen, die van jullie kussen
Verdwijnt in de sporen van mijn identiteit
De vlucht zonder grenzen, de botte toevluchtsoorden
Het alfabet van het brevier, nee, ik wil er niet meer
Ik biecht al deze misverstanden op aan mijn bier
Ik geef toe op de kermis, mijn verloren paradijs
En zodat men mijn dorstige aderen vergiftigt
Strek ik mijn shirt naar jullie uit, laat mijn broek zakken
Ik ben naakt als een worm, en ik vul met winter
Deze gekke verleiding, die mijn rillingen bevriest
Ik heb zoveel verborgen, de engel van mijn vrijheid
Van mijn onmisbare en mijn ongetemde
Dat de hoeken van de hemel, die van de naastenliefde
In mijn ogen de onoverkomelijke dageraad hebben gelezen
Van mijn gescheurde tranen, van mijn gebroken hart
Van de adem en zijn uitval, nee, ik wil er niet meer
Ik los mijn afwezigheid op, ik herboren in stilte
Ik houd alles dicht tegen me aan, de heiligen van de sleutelhanger
En zodat men mijn dorstige aderen vergiftigt
Strek ik mijn shirt naar jullie uit, laat mijn broek zakken
Ik ben naakt als een worm, en ik vul met winter
Deze gekke verleiding, die mijn rillingen bevriest
En zodat men mijn dorstige aderen vergiftigt
Geef ik mijn shirt terug, dronken van vrijheid
Ik laat de winter achter, ik laat het in de steek
Deze gekke verleiding die mijn rillingen bevriest